"อะไรนะ?!"
ฉู่เฟิงยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกว่าสายตาหลายคู่กราดเข้ามาพร้อมกัน
เฉิ่นอวี้เยี่ยนวางตะเกียบลง แล้วมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฝ่าบาททรงแข็งแรงนัก หม่อมฉันคนเดียวปรนนิบัติไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ"
ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าซีดไปด้วย รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เย่เฟยหงขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาที่มองฉู่เฟิงเพิ่มความพิจารณาหลายส่วน
ฉู่เฟิงหน้าชาไปหมด รีบพูดกับปู้ป๋อ "ปู้ป๋อ พูดให้ชัด ๆ สิ หนุ่มสาวอะไร น้ำต้มอะไร อย่าพูดมั่ว ๆ นะ! ข้าน้อยเป็นคนแบบนั้นหรือไง?"
ปู้ป๋อเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิด รีบแก้คำพูด "เป็นเพราะข้าน้อยพูดไม่ชัด หลิวกงกงรับพระบัญชาจากฝ่าบาท นำหญิงงามมาถวาย ให้ท่านเลือกสรรพ่ะย่ะค่ะ!"
ฉู่เฟิงได้ยินดังนั้น ก็ถึงบางอ้อ
เสด็จพ่อรีบร้อนให้เขาแต่งงาน
พูดให้ถูกคือ รีบร้อนจะเอารางวัลต่างหาก!
เขารีบพูดกับเฉิ่นอวี้เยี่ยน "อวี้เยี่ยน นี่เป็นพระบัญชาของเสด็จพ่อ ไม่ใช่ฉันริอ่านไปหามาเองนะ"
"อื้อ~"
เฉิ่นอวี้เยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย คีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามให้ฉู่เฟิง "หม่อมฉันเชื่อใจสามีค่ะ"
ฉู่เฟิงยิ้มแห้ง ๆ
เมื่อกี้ยังเรียกฝ่าบาทอยู่เลย
ตอนนี้เปลี่ยนมาเรียกสามีซะแล้ว
เชื่อใจ?
ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอก...
"ฝ่าบาททรงเป็นห่วงเรื่องแต่งงานขององค์ชายหกงั้นหรือ?"
ฮูหยินผู้เฒ่าถามด้วยความอยากรู้
เย่เฟยหงก็มองฉู่เฟิงอย่างสนใจเหมือนกัน
เฉิ่นอวี้เยี่ยนแอบชำเลืองมองฉู่เฟิง
จะว่าไม่อยากรู้ก็คงไม่ใช่
"น่าจะงั้นแหละ"
ฉู่เฟิงอธิบายไม่ถูก ทำได้เพียงพูดว่า "ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเสด็จพ่อคิดอะไรอยู่ รอไปดูที่จวนก่อนแล้วกัน อีกอย่าง อวี้เยี่ยนก็ควรกลับไปจวนพร้อมฉันด้วย"
...
จวนองค์ชายหก
รถม้าจอดอยู่หน้าประตู
ฉู่เฟิงและเฉิ่นอวี้เยี่ยนลงจากรถตามลำดับ แล้วเดินเข้าจวนไปด้วยกัน
พอเข้าลานบ้าน ฉู่เฟิงก็ตะลึง
ใต้ระเบียงมีหญิงสาววัยรุ่นยืนเรียงรายเป็นแถว ตั้งแต่หัวมุมตะวันออกถึงหัวมุมตะวันตก เรียบร้อยเป็นระเบียบ
อ้วนผอมต่างกัน ล้วนมีเสน่ห์เฉพาะตัว ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน
ข้าง ๆ มีขันทีวัยกลางคนหน้าขาวไร้หนวด ยืนอยู่ นั่นคือหลิวกงกงจากในวัง
ตอนนี้กำลังเอามือทั้งสองสอดเข้าไปในแขนเสื้อ ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ใต้ระเบียง