ฉู่เฟิงและซวีหยานค่อยๆ เดินไปทางเตียงนอน
เดินไปเดินมา เขาก็หันกลับมามองซวีหยานอย่างละเอียดอีกครั้ง
คิ้วบางเรียวโค้ง ปลายตางอนขึ้นเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยความเย้ายวนโดยธรรมชาติ
แต่ทว่าสายตากลับใสซื่อ เหมือนธารน้ำในหุบเขา สะอาดบริสุทธิ์ไร้มลทิน
สันจมูกได้รูป คางเรียวเล็ก ผิวขาวเนียนจนเห็นแดงเรื่อ
สวมชุดสีเขียว ลายเรียบง่าย แต่กลับดูงดงามเป็นพิเศษเมื่ออยู่บนตัวนาง
เอวบางระหง ถูกคาดด้วยสายเอว รอบเอวเล็กจนแทบจะกอดได้รอบเดียว
ฉู่เฟิงมองแล้วมองอีก จู่ๆ ก็นึกคำหนึ่งขึ้นมาในหัว
ดอกบัวที่ผุดจากน้ำใส!
“องค์ชาย…”
ซวีหยานยื่นมือเล็กๆ ออกมาอย่างลองเชิง แต่กลับไปโดนมือของฉู่เฟิง
ฉู่เฟิงได้สติ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอื้อมมือไปจับไว้ แล้วปลอบว่า “อย่ากลัว”
“อื้ม…”
ซวีหยานตอบรับ อารมณ์ก็สงบลงอย่างประหลาด
แต่เมื่อมาถึงข้างเตียง เห็นผ้าขาวผืนนั้น ก็อดเริ่มตื่นเต้นตกใจไม่ได้อีกครั้ง
ไม่นาน ม่านก็ถูกลดลง
ในม่านมีเสียงดังซู่ซ่า
ซวีหยานถอดเสื้อผ้าเสร็จ ก็มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที เหลือเพียงหัวกับไหล่ข้างหนึ่งโผล่ออกมา
เส้นผมสีดำสยายอยู่บนหมอน เน้นให้ผิวขาวดังหิมะ
“กลืน!”
ฉู่เฟิงนั่งอยู่ข้างเตียง กลืนน้ำลายลงคอ
ใบหน้าของซวีหยานที่แดงก่ำอยู่แล้ว ยิ่งแดงขึ้นอีก เอี้ยวหน้าหนีไม่กล้ามองฉู่เฟิง ขนตาสั่นระริก