เจ๊ฮวาพยักหน้า ลดเสียงต่ำลง: "ใช่ องค์ชายรองฉู่เจิงไง!"
ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง
ไอ้รองนั่นจะซื้อร้านสุราเขียว?
หมายความว่าไง?
เจ๊ฮวาเห็นท่าทีเขาแบบนั้น ก็ถามอย่างระมัดระวัง: "ท่านหก ท่านกับองค์ชายรองมีเรื่องบาดหมางกันหรือ?"
ฉู่เฟิงโบกมือ: "ไม่มี ต่อให้มี เขาก็หาเรื่องร้านสุราเขียวไม่ได้หรอก"
เจ๊ฮวาพยักหน้าเบา ๆ "ก็จริง..."
เสิ่นอวี้เยี่ยนที่อยู่ด้านข้างกระพริบตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "ท่านพี่ คิดว่าไง องค์ชายรองเห็นร้านสุราเขียวทำเงิน เลยอยากซื้อหรือเปล่า?"
ฉู่เฟิงมองเสิ่นอวี้เยี่ยน เห็นท่าทางไร้เดียงสาของนาง ก็อดขำในใจไม่ได้ พลางตอบไปตามน้ำ: "อืม คงงั้นมั้ง"
เสิ่นอวี้เยี่ยนพยักหน้าหนักแน่น
ท่านพี่พูดแบบนี้ ที่ไหนได้ ต้องเป็นเพราะองค์ชายรองอยากซื้อร้านสุราเขียวมาทำเงินแน่นอน
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นด้วย!
เจ๊ฮวาเห็นดังนั้น ก็พูดอย่างเก้อเขิน: "พระชายาพูดเล่นไปแล้ว ร้านสุราเขียวของฉันเป็นแค่กิจการเล็ก ๆ พอประทังชีวิต เดินทั้งปีก็ได้เงินไม่กี่สตางค์ จะไปเข้าตาองค์ชายรองได้ยังไงกัน"
"ไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนรู้สึกงุนงง: "แล้วเขาทำไปเพื่ออะไร?"
ฉู่เฟิงนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ปรับท่านั่งให้ตรง: "เจ๊ฮวา ไอ้รองเริ่มคิดจะซื้อร้านสุราเขียวตั้งแต่เมื่อไหร่ คนของมันมาหาแกกี่ครั้งแล้ว?"
"ก็วันนี้ครั้งเดียวแหละ"
เจ๊ฮวาตอบโดยไม่ต้องคิด: "ถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญเจอท่านหกพอดี ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว..."