เจ๊ฮวากระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มนับนิ้วมือว่า "ข้อแรกเลย ติดหนี้! ไอ้หนูนั่นทุกทีมาทำเป็นคุณชายใหญ่ สั่งเหล้าดีที่สุด เรียกสาวสวยที่สุด แต่พอเก็บเงินดันบอกเงินไม่พอ ขอติดไว้ก่อน สองสามครั้งแรกบ่าวยังเชื่อมัน เพราะพ่อมันเป็นอ๋อเสนาบดีกรมพิธีการ ใครจะไปคิดว่าระวัง แล้วติดไปติดมาเจ็ดแปดครั้ง เงินสักตำลึงก็ไม่เห็นคืน!"
เฉียวหยุนที่ฟังอยู่แถวนั้นอดไม่ได้แทรกขึ้น "ใช่ ๆ ครั้งหนึ่งมันยังคิดจะเบี้ยวเงินรางวัลของบ่าว บอกว่าคราวหน้าจะให้รวมกัน แล้วคราวหน้าจริง ๆ ดันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้!"
เจ๊ฮวาพูดต่อ "อีกข้อหนึ่ง แกล้งสาว ๆ! ครั้งหนึ่งมันเมาแล้ว จะให้หานเซียงไปนอนเป็นเพื่อน หานเซียงไม่ยอม มันก็เริ่มลวนลาม เกือบฉีกเสื้อผ้าสาวคนนั้นพัง!"
หานเซียงที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า ตาแดงก่ำ "ใช่ ๆ ถ้าไม่ใช่เจ๊ฮวาได้ยินเสียงแล้วเข้ามาห้าม บ่าววันนั้นคง.... คุณชายหกคะ ขอให้บ่าวได้รับความยุติธรรมด้วยเถอะ!"
ฉู่เฟิงตบมือหานเซียงเบา ๆ แล้วหันไปทางเจ๊ฮวา "เล่าต่อสิ"
"มีอีกเรื่อง เดือนที่แล้วมันแย่งสาวกับจางเป่า ลูกชายปลัดกระทรวงพิธีการ สองคนนั้นจากห้องหรูตีกันมาถึงโถงใหญ่ คว่ำโต๊ะไปหลายตัว ทำเหยือกเหล้าแตกเกลื่อน"
เจ๊ฮวาพูดด้วยความขุ่นเคือง "สุดท้ายก็บ่าวต้องให้คนหิ้วทั้งคู่ออกไป ตอนจะไปยังตะโกนว่าจะมาบุกร้านสุราของบ่าวให้ย่อยยับ!"
อวี้เตี๋ยแถวนั้นเอามือปิดปากหัวเราะ "คราวนั้นสนุกใหญ่ จางเป่าถูกมันต่อยจนหน้าบวมเป่ง ตัวมันเองก็ไม่ได้เรื่อง ตาดำเป็นปาน"
ฉู่เฟิงฟังอย่างเพลิดเพลิน "มีอีกไหม?"
"คุณชายหกคะ เรื่องนี้บ่าวไม่ควรพูด แต่เพราะท่านถาม..."
เจ๊ฮวามองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบข้างหูฉู่เฟิง "มีครั้งหนึ่งมันเมามาก คุยโม้กับสาวในร้านว่า พ่อของมันเป็นอย่างโน้นอย่างนี้..."