ซวี กั๋วฝู่ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “เจ้าหมายถึง… พระสนมเซียวที่สิ้นพระชนม์เพราะการคลอดบุตรเมื่อสิบแปดปีก่อนน่ะหรือ?”
ฉู่เซิ่ง พยักหน้า
ซวี กั๋วฝู่ ล่องลอยไปกับความคิด ดำดิ่งสู่ความทรงจำ
ในตอนนั้น ฉู่เทียนคั่ว โปรดปรานพระมารดาของฉู่เฟิงเป็นอย่างยิ่ง
มีข่าวลือว่าถึงกับคิดจะสถาปนานางเป็นจักรพรรดินีเลยทีเดียว
แต่ต่อมา พระสนมเซียวสิ้นพระชนม์เพราะให้กำเนิดฉู่เฟิง
ฉู่เทียนคั่ว โศกเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง คิดว่าฉู่เฟิงนำความโชคร้ายมาสู่พระมารดาของตน
ด้วยความโกรธแค้น เกือบจะบีบคอฉู่เฟิงที่เพิ่งเกิดใหม่ให้ตายคามือ!
โชคดีที่พระพันปีหลวงมาทันและเข้าขัดขวาง จึงทำให้พระองค์สละความคิดนั้น
ตั้งแต่นั้นมา ตลอดกว่าสิบปี ฉู่เทียนคั่ว ไม่ใส่ใจและปล่อยให้ฉู่เฟิงเติบโตตามยถากรรม
แต่ตอนนี้ เหตุใดจึงกลับมาโปรดปรานฉู่เฟิง องค์ชายผู้ไม่เป็นที่โปรดปรานอีก?
“หรือว่า… พอแก่ตัวลง ก็เริ่มคิดถึงอดีต?”
ซวี กั๋วฝู่ หนวดเครา พึมพำกับตัวเอง
“เป็นไปได้…”
ฉู่เซิ่ง ถอนหายใจ “พระสนมที่สิ้นพระชนม์ไปสิบแปดปีแล้ว ยังช่วยองค์ชายหกแย่งชิงบัลลังก์ได้ ชะตาชีวิตของเจ้าหมอนี่ช่างดีเหลือเกิน”
“ก็ไม่แน่อาจจะไม่เป็นเช่นนั้น”
ซวี กั๋วฝู่ ตั้งสติ “ก่อนอื่นเราต้องหาทางกดดันฉู่เฟิง เพื่อดูว่าฝ่าบาทมีท่าทีต่อเขาอย่างไรแน่!”
ฉู่เซิ่ง กะพริบตา “จะกดดันยังไง?”
ซวี กั๋วฝู่ หัวเราะเย็น “ก็ต้องใช้มือคนอื่นสิ! ตระกูลหลี่เหมาะสมที่สุด!”
…
จวนองค์ชายหก
ฉู่เฟิง กลับมาแล้ว พาซวีอวี้เยี่ยนเข้าไปในห้องโถงใหญ่ วางทองคำลงบนโต๊ะ “อวี้เยี่ยน ทองเหล่านี้เจ้าเก็บไว้เถอะ ต่อไปค่าใช้จ่ายในจวนเจ้าจะเป็นคนจัดการ”
ซวีอวี้เยี่ยน จ้องมองทองคำเหล่านั้น ดวงตาทั้งสองเป็นประกายระยิบระยับ แต่ไม่นานก็ขมวดคิ้วงาม “ท่านพี่ ข้า ข้าไม่เป็นบัญชีนี่นา”