หากนับแค่ค่าสถานะพื้นฐาน เสี่ยวจวนเฟิงระดับ 6 ก็เทียบได้กับการ์ดระดับ SS ที่มีค่าสถานะสูงสุดแล้ว
หากนับโบนัสเพิ่ม 150% ในขอบเขตของเกียรติภูมิแห่งสันเขาสิงถัวเข้าไปด้วย ค่าพลังเมื่อลงสนามจริงก็เทียบได้กับค่าสถานะพื้นฐานระดับ SSS
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ธงบัญชาการที่ได้มานำมาให้มีมากกว่าแค่ค่าสถานะ
ซูมู่สัมผัสได้ว่า “แนวคิด” ของเสี่ยวจวนเฟิงสมบูรณ์ขึ้นอีกขั้น
สถานะ “ตรวจภูเขา” ไม่ได้เป็นเพียงสองคำในชื่ออีกต่อไป แต่กลายเป็นสัญลักษณ์รูปธรรมที่ปรากฏอยู่บนธงซึ่งมันสะพายไว้ข้างเอว
เมื่อมีธงผืนนี้ เสี่ยวจวนเฟิงก็เหมือนปีศาจน้อยที่ลาดตระเวนภูเขาอยู่บนสันเขาสิงถัวอย่างแท้จริง
ต่อไปก็ถึงเวลาเข้าฌาน
ซูมู่นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง แล้วปล่อยจิตดำดิ่งสู่ส่วนลึกของมิติวิญญาณ
เขาลอง “สัมผัส” พลังวิญญาณของตัวเองตามวิธีที่ลูกพี่ลูกน้องสอนก่อนหน้านี้
พลังวิญญาณเป็นพลังงานชนิดหนึ่งที่ล่องลอยอยู่ในมิติวิญญาณ คล้ายจุดแสงเล็ก ๆ กระจายอยู่ทุกซอกมุม สำหรับผู้เชี่ยวชาญดันเจี้ยนที่เพิ่งตื่นพลัง จุดแสงเหล่านี้เบาบางอย่างยิ่ง มักต้องอยู่ในสภาวะสงบนิ่งที่สุดแล้วสัมผัสซ้ำไปซ้ำมา จึงจะพอจับร่องรอยได้สักนิด
ลูกพี่ลูกน้องเคยบอกว่า แค่สัมผัสพลังวิญญาณได้ในการเข้าฌานครั้งแรกก็นับว่ามีพรสวรรค์แล้ว หากฟื้นฟูพลังวิญญาณได้ 5 แต้ม ก็เรียกได้ว่าเป็นคนเก่ง ส่วนคนที่ฟื้นฟูได้มากกว่า 10 แต้มถือเป็นอัจฉริยะ
แต่ซูมู่เพิ่งหลับตาไปไม่ถึง 3 นาที ก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
จุดแสงพลังวิญญาณที่ล่องลอยอยู่เหล่านั้น...ชัดเจนเกินไป
ชัดเสียจนไม่ต้อง “คว้า” เลยสักนิด ราวกับดวงดาวเต็มฟากฟ้าที่ส่องสว่างอยู่ตรงนั้น แค่กวาดตามองผ่าน ๆ ก็เห็นเต็มไปหมดโดยไม่ต้องตั้งสมาธิ