ภายในโลกดันเจี้ยนของซูมู่ เหล่ามอนสเตอร์หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์
มอนสเตอร์ระลอกที่เก้าทะลักออกมาจากรอยแยกจนครบแล้ว ก๊อบลินชั้นยอดและก๊อบลินระดับหัวกะทิเลเวล 13 จำนวน 296 ตัวเบียดเสียดกันเต็มหุบเขาเบื้องหน้าฮวากั่วซาน
แต่ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าซูมู่กำลังจะตกอยู่ในศึกหนัก อสูรสองตนก็ขยับตัว
เสี่ยวจวนเฟิงดีดตัวขึ้นจากข้างศิลาจารึกของสันเขาสิงถัว ร่างสีเขียวคล้ำพุ่งแทรกเข้าไปในฝูงมอนสเตอร์ดุจสายฟ้า
ดาบสั้นชักออกจากฝัก ประกายเย็นวาบ แล้วกะโหลกของก๊อบลินชั้นยอดสามตัวที่อยู่แนวหน้าก็แตกพร้อมกัน
มันเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน แสงดาบวูบไหวท่ามกลางกระแสมอนสเตอร์สีเขียวเทา ทุกครั้งที่ฟันออกไป อย่างน้อยก็มีมอนสเตอร์หนึ่งตัวล้มลง
ไป๋กู่จิงยืนอยู่บนจุดสูงระหว่างฮวากั่วซานกับสันเขาสิงถัว สะบัดแส้กระดูกเบา ๆ เปลวไฟสีเทาขาวแผ่กระจายออกไปราวกับคลื่น ครอบคลุมเกือบครึ่งหนึ่งของสนามรบด้านหน้า
กระดูกของก๊อบลินที่อยู่ในเปลวไฟเปราะแตก ก่อนจะพังทลายลงเป็นแถบ ๆ นางสะบัดข้อมือดึงแส้กระดูกกลับ เปลวไฟจึงหดรวมเป็นเส้นยาวเรียว กวาดผ่านเหล่ามอนสเตอร์ที่พยายามอ้อมเข้ามาโจมตีจากด้านข้างอย่างแม่นยำ
อสูรทั้งสองประสานงานกันอย่างไร้ที่ติ ตนหนึ่งเก็บกวาดศัตรูในระยะประชิด อีกตนโจมตีหมู่จากระยะไกล เหล่ามอนสเตอร์ระดับหัวกะทิเลเวล 13 ดูราวกับทำจากกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกมัน ล้มลงทีละระลอก
“อสูรสองตนนี้แปลกเกินไปแล้ว” อาจารย์คุมสอบคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเจือความไม่อยากเชื่อ “ทักษะการต่อสู้ของพวกมัน...แข็งแกร่งเกินไป การ์ดสิ่งมีชีวิตระดับปกติไม่มีทางมีสัญชาตญาณการต่อสู้แบบนี้ได้”