ดันเจี้ยนทั่วหล้า: ข้าสร้างแปดสิบเอ็ดด่านเคราะห์ได้

ตอนที่ 119 ดันเจี้ยนทั่วหล้า: ข้าสร้างด่านเคราะห์แปดสิบเอ็ดประการได้

7 นาที· 1.6K คำ

ในเวลาเดียวกัน

บนแท่นลอยฟ้า ผู้อาวุโสซิวยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง สายตาจับจ้องข้อมูลสรุปด่านแรกที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนจอแสง

ในภาพ ซูมู่กำลังถูกแสงสีขาวส่งออกจากดันเจี้ยน ร่างของเขาหายไปจากพื้นที่ดันเจี้ยน

แต่แถบข้อมูลด้านข้างบันทึกรายละเอียดการต่อสู้ครั้งนี้ไว้อย่างชัดเจน

【ผู้เข้าสอบ: ซูมู่】

【ระลอกสุดท้ายของด่านที่สอง: 19】

【จำนวนที่สังหารแล้ว: 512347】

【ตัวคูณคะแนน: 1.9】

【คะแนนรวม: 973459】

ผู้อาวุโสซิวมองตัวเลขชุดนั้น นิ่งเงียบไปนาน

อาจารย์ผู้คุมสอบคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงที่แทบกดไว้ไม่อยู่ “การ์ดสองใบของเขามีค่าพลังต่อสู้สูงจนน่าเหลือเชื่อ เสี่ยวจวนเฟิงห้าแสนสี่หมื่น ไป๋กู่จิงเจ็ดแสนสี่หมื่นแปดพัน นี่เป็นระดับการ์ดแกนกลางของผู้บำเพ็ญขั้นเปลี่ยนผ่านครั้งที่หนึ่งหลายคนแล้ว

“แถมการ์ดของเขายังล่ามอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าตัวเองได้อีก มอนสเตอร์ระดับยี่สิบสามในด่านนรก พออยู่ต่อหน้าการ์ดของเขาก็ไม่ต่างจากมอนสเตอร์ระดับปกติทั่วไป”

“ที่สำคัญกว่านั้นคือแผนที่ของเขา”

อาจารย์อีกคนรับคำ น้ำเสียงเปี่ยมความทึ่งจนเกือบกลายเป็นความยำเกรง “พื้นที่ดันเจี้ยนกว้างกว่าร้อยกิโลเมตร ส่วนสันเขาสิงถัวลึกเข้าไปแปดสิบกิโลเมตร ก่อนหน้านี้ผมยังคิดว่าเขาสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเขาคำนวณไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

“มอนสเตอร์ในด่านที่สองไม่มีสติปัญญา ทำได้แค่เดินเป็นเส้นตรงจากด้านหน้า เขาเลยวางฮวากั่วซานไว้หลังสันเขาสิงถัว ให้พวกมอนสเตอร์ต้องวิ่งไปตามเส้นทางบนเขาถึงแปดสิบกิโลเมตรกว่าจะเข้าใกล้การ์ดแกนกลางได้ กลยุทธ์นี้ทำให้ผมสงสัยจริง ๆ ว่าเขาออกแบบมาเพื่อสนามสอบลับเข้ามหาวิทยาลัยโดยเฉพาะหรือเปล่า”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป