สิ่งที่เย่ชิงเสวี่ยไม่รู้ก็คือ ในใจของเธอเวลานี้ไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออกมาเลย
ซูมู่ชนะแล้ว
ไม่เพียงชนะ แต่ยังชนะอย่างขาดลอย
เย่ชิงเสวี่ยเดินอยู่ด้านนอกฝูงชนอันครึกครื้น ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซูมู่ยืนอยู่กลางฝูงชน เบื้องหน้ามีแผงข้อมูล “ระดับ 6 93%” ลอยอยู่ สีหน้าของเขาเฉยเมยราวกับกำลังแสดงข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
ท่าทางแบบนั้น เธอคุ้นเคยเหลือเกิน
ตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย ทุกครั้งที่ประกาศผลสอบจำลอง ซูมู่ก็เป็นแบบนี้เสมอ
ไม่ยินดีจนออกนอกหน้า ไม่โอ้อวด ราวกับการได้ที่หนึ่งเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาพอ ๆ กับการกินข้าวดื่มน้ำ
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งน่าโมโห
“ที่แท้ฝีมือของเขาแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากทีเดียว”
เย่ชิงเสวี่ยคิดในใจเงียบ ๆ ฝีเท้าชะลอลงโดยไม่รู้ตัว
เธอประเมินอย่างรวดเร็วในใจ
ซูมู่ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงตั้งแต่เข้าไปในดันเจียนฝันร้ายจนออกมา และสู้ไปถึงระดับ 6 ที่ 83% เมื่อคำนวณย้อนจากเส้นกราฟประสบการณ์แล้ว อย่างน้อยเขาต้องผ่านไปถึงระลอกที่ 10
แค่การ์ดแกนกลางระดับเอฟหนึ่งใบ กับการ์ดระดับอีที่โรงเรียนมอบเป็นรางวัลอีกหนึ่งใบ ก็ทำผลงานได้ถึงขนาดนี้
ถ้าเป็นคนอื่น เย่ชิงเสวี่ยอาจคิดว่าอีกฝ่ายแค่โชคดี
แต่ซูมู่...
เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ แววตาฉายประกายบางเบาแทบสังเกตไม่เห็น
“แบบนี้สิถึงจะถูก”
เย่ชิงเสวี่ยบอกตัวเองในใจ
คนที่กดข่มเธอมาตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย จะเป็นขยะที่ถูกโค่นลงได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร