เสียงวิพากษ์วิจารณ์ค่อย ๆ ซาลง
ซูมู่ยืนอยู่ในพื้นที่ดันเจี้ยนค่ายก็อบลิน ท้องฟ้าสีเทาอมเขียวกดต่ำอยู่เหนือศีรษะ ใต้เท้าเป็นพื้นโคลนชื้นแฉะ มีเต็นท์หนังสัตว์กระจัดกระจายอยู่ทั่ว
ไกลออกไป รอยแยกสีเขียวเข้มกำลังค่อย ๆ ฉีกเปิด ร่างของก็อบลินระลอกแรกทะลักออกมาจากรอยแยก
มอนสเตอร์ธรรมดาระดับ 10
ซูมู่เหลือบมองหน้าต่างสถานะ ขี้เกียจแม้แต่จะใช้วิชาตรวจสอบ
ไป๋กู่จิงขยับตัวแล้ว แส้กระดูกที่เอวสะบัดออก เปลวเพลิงสีเทาขาวแผ่กระจายราวกับคลื่น กลืนกินทั่วปากทางออกของรอยแยก
เหล่าก็อบลินเพิ่งก้าวพ้นรอยแยก ก็ถูกม่านเพลิงกลืนหาย กระดูกแตกละเอียด ไม่มีแม้แต่โอกาสส่งเสียงร้อง
ระลอกแรกถูกกวาดล้างหมดสิ้น ใช้เวลา 3 วินาที
ระลอกที่สอง สาม และสี่ตามมาติด ๆ
มอนสเตอร์แต่ละระลอกเพิ่งปรากฏตัว แส้กระดูกของไป๋กู่จิงก็ฟาดกวาดผ่าน เปลวเพลิงปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่
กระดูกของก็อบลินระดับ 10 เปราะราวกับฟืนแห้งเมื่ออยู่ในเปลวเพลิงสีเทาขาว แตกกระจายเป็นกอง ๆ
ตั้งแต่ระลอกที่ห้าเป็นต้นมา เริ่มมีอีลิทก็อบลินปรากฏตัว พลังชีวิตสูงขึ้นเล็กน้อย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแส้กระดูกของไป๋กู่จิงก็ยังทนได้ไม่ถึงสองครั้ง เสี่ยวจวนเฟิงแทบไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ
กระทั่งถึงระลอกที่สิบ
ลึกเข้าไปในรอยแยก มีเจ้าก็อบลินร่างสูงเกิน 3 เมตรทะลักออกมา สวมเกราะเหล็กและถือขวานยักษ์ไว้ในมือ
ซูมู่ขยับความคิด เสี่ยวจวนเฟิงพุ่งออกมาจากสันเขาสิงถัวในรูปแสงสีเขียวคล้ำ ฟันดาบใส่ลำคอของเจ้าก็อบลิน ร่างมหึมาของมันชะงักไปชั่วขณะ ดาบที่สองฟันเฉือนขึ้นจากใต้คาง ทะลวงกะโหลก