ขณะเดียวกัน ณ เรือนจีนหลังหนึ่งในเขตชานเมืองทางเหนือของเมืองหรง ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางอย่างยิ่ง
ชายชราผมขาวโพลน ใบหน้าซูบผอมแต่แววตาคมกริบ นั่งอยู่บนโซฟาไม้แดง มือประคองถ้วยชาไว้ เขาสวมเสื้อจีนคอจีนสีเทาเข้ม รูปร่างดูสุขุมอ่อนโยน ทว่ายามสายตาคู่นั้นกวาดผ่านข่าวบนหน้าจอ กลับเผยความสุขุมและการพินิจพิเคราะห์ของผู้ที่ครองตำแหน่งสูงมานาน
ข้างกายเขามีหญิงชรานั่งอยู่ ผมหวีเรียบกริบไม่กระดกสักเส้น มวยผมสีเงินปนเทาประดับปิ่นหยกเขียว สวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีแดงเข้ม ดูสง่างามภูมิฐาน
หญิงชราก้มเปิดอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งอยู่ จู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นว่า “ตาแก่ เมื่อกี้ชิงเสวี่ยโทรมาพูดอะไรหรือ?”
ชายชราวางถ้วยชา มุมปากแต้มรอยยิ้มจาง ๆ “มาขอซื้อการ์ดจากฉัน ใบหนึ่ง เป็นการ์ดสัตว์ราชสีห์ทองคำระดับเอ”
“สัตว์ราชสีห์ทองคำหรือ?” หญิงชราเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “เธออยู่โลกหิมะ แล้วจะซื้อการ์ดสัตว์ไปทำไม?”
“บอกว่าซื้อให้เพื่อน” ชายชราตอบ
หญิงชราหยุดมือ แล้วมองเขาแวบหนึ่ง
“ผู้ชายหรือ?”
“อืม เธอพูดเอง” ชายชราพิงพนักโซฟา น้ำเสียงเจือแววครุ่นคิด “แถมยังอธิบายเสียยืดยาว บอกว่าผู้ชายคนนั้นพาเธอลงดันเจี้ยนระดับนรก ช่วยให้เธอเลื่อนจากระดับ 12 เป็นระดับ 16”
หญิงชราฟังจบก็ไม่ได้ตอบ เพียงก้มหน้าพลิกอัลบั้มรูปต่อ ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย