เวลานี้ซูมู่กับเย่ชิงเสวี่ยกำลังเดินเคียงกันอยู่บนทุ่งร้าง
ราตรีกำลังเลือนหาย ขอบฟ้าสีเทาดำแต้มด้วยแถบสีแดงหม่น นั่นคือ “แสงอรุณ” ที่มีเฉพาะหลังภัยพิบัติต้นกำเนิด
ลมพัดมาจากทิศตะวันตก หอบเอาเศษหญ้าแห้งและกลิ่นสนิมจาง ๆ มาด้วย
เย่ชิงเสวี่ยเดินอยู่ทางซ้ายของซูมู่ ห่างออกไปครึ่งก้าว เกราะเบาสีขาวของเธอยังเปื้อนคราบเลือดสีเขียวคล้ำของก็อบลินอยู่สองสามหยด
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นฉับพลัน การ์ดสีฟ้าเย็นใบหนึ่งดีดออกมาจากกล่องการ์ดของเธอ แล้วแปรเป็นลำแสงวาบจากปลายนิ้ว ตกลงตรงหน้าไปสิบเมตร
ราชินีหิมะปรากฏตัวขึ้น
นางเย็นชาเสียยิ่งกว่าที่ซูมู่จินตนาการไว้มาก...
ร่างของหญิงสาวสูงโปร่ง ทั้งร่างก่อขึ้นจากผลึกน้ำแข็งโปร่งแสง ผิวเป็นสีฟ้าอ่อน มองเห็นแสงเย็นยะเยือกไหลเวียนอยู่ภายในราง ๆ
มงกุฎบนศีรษะถักทอจากเกล็ดน้ำแข็ง เส้นผมยาวราวกับน้ำตกที่แข็งตัว ทุกเส้นเปล่งประกายเย็นเยียบสีคราม
กระโปรงยาวของนางซ้อนทับกันด้วยเกล็ดผลึกน้ำแข็ง ชายกระโปรงลากไปบนพื้น หญ้าแห้งที่ผ่านไปพลันถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาว ดินแตกระแหงเป็นรอยเล็ก ๆ
นางยืนอยู่ตรงนั้น อากาศรอบกายบิดเบี้ยวไปหมด
ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาว พื้นใต้เท้าจับตัวเป็นน้ำแข็งบาง ๆ ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก็อบลินลาดตระเวนหลายตัวที่เดินเตร่อยู่ไกล ๆ เพิ่งได้กลิ่นอายของนาง ยังไม่ทันหันหลังหนี ก็ถูกเกล็ดน้ำแข็งที่พุ่งผ่านอย่างไร้เสียงแทงทะลุกะโหลก
ราชินีหิมะไม่แม้แต่จะยกมือ