หอกน้ำแท่งแรกแตกสลาย พลังจิตระเบิดออก ดั่งดอกไม้ไฟสีน้ำเงินบานสะพรั่ง
ตามมาติด ๆ ด้วยแท่งที่สอง แท่งที่สาม...
หอกน้ำทั้งสิบสองด้าม แตกหักเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นละอองแสงดาวเต็มท้องฟ้า!
ทว่าคมดาบมิได้ลดทอน ยังคงกวาดลงอย่างต่อเนื่อง
อัคคีงูสองตัวถูกฟันกระจาย เสาหินแข็งนับสิบแหลกเป็นผุยผงภายใต้การบดขยี้ของคมดาบ
ดุจฟางแห้งและไม้ผุ มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
เฉินอี้ฝ่าทางเลือดท่ามกลางเพลงดาราที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าอย่างแข็งกร้าว ลงมาหยุดอยู่บนขั้นบันไดชั้นหนึ่ง
ห่างจากหม่าเซียนเหอ ไม่ถึงสิบเมตร
รูม่านตาของหม่าเซียนเหอหดเล็กลงอย่างกะทันหัน
ความยโสบนใบหน้า ณ วินาทีนี้แข็งค้างไปสิ้นเชิง
เสียงอื้ออึงดังขึ้นในสมอง ว่างเปล่าไปหมด
นั่นคือหอกน้ำที่เขาทุ่มพลังจิตทั้งหมดกลั่นตัวขึ้น สามารถสังหารผู้ฝึกยุทธลมปราณขั้นสมบูรณ์ระดับขั้นสี่ได้ในพริบตา
ถึงกับถูกเฉินอี้ ใช้ดาบฟันจนแตกกระจาย?
มันเป็นไปไม่ได้เลย!
ทันทีที่เฉินอี้ลงพื้น เขาไม่แม้แต่จะมองหม่าเซียนเหอ
นิ้วทั้งห้าของมือซ้ายกำเข้าเป็นหมัด
หมัดเทพพิทักษ์นรก!
เขาชกหมัดกลับไปทางด้านขวาซึ่งเป็นตำแหน่งของผู้หลอมดาราขั้นที่สามสองคนนั้น
หมัดกระแทกเข้ากับอากาศ พลังดุร้ายจากพลังกายกว่าห้าร้อยแต้ม ผสานกับพลังทะลุของวิทยายุทธขั้นสุดยอด กระแทกจนเกิดคลื่นพลังสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
คลื่นกระแทกแห่งลมปราณที่โหมกระหน่ำดั่งคลื่นยักษ์ ม้วนตัวเข้าหาผู้หลอมดาราขั้นที่สามทั้งสอง