แรงกระแทกของลูกธนูนั้น จริง ๆ แล้วไม่ได้รุนแรงมากนัก
อย่างน้อยก็เทียบไม่ได้กับการโจมตีเต็มกำลังของนักบู๊ขั้นสี่ขั้นสมบูรณ์
แต่มันเร็วเกินไป เร็วจนป้องกันไม่ทัน
เฉินอี้ก้มหน้ามองลูกธนูสีน้ำเงินที่ตนจับไว้ในมือ
เขาหรี่ตาลง พึมพำกับตัวเอง
"นี่หรือคือผู้หลอมดารา?"
"นี่หรือคือเพลงดารา?"
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจจริง ๆ ไม่ใช่แรงกระแทกของลูกธนู
แต่เป็นพลังดาราสีน้ำเงินที่ติดอยู่บนลูกธนูต่างหาก
พลังสีฟ้านี้ดูบางเบา แต่กลับเหนียวแน่นผิดปกติ
ทันทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน พลังนั้นก็กัดกร่อนเปลวโลหิตสีแดงฉานบนมือซ้ายของเฉินอี้ไม่หยุด
ทั้งสองเป็นเหมือนไฟกับน้ำ
ผลักไสและหักล้างกันอย่างบ้าคลั่ง
ทุกครั้งที่พลังดาราลดลงหนึ่งส่วน เปลวโลหิตบนมือเฉินอี้ก็หรี่ลงหนึ่งชั้น
เฉินอี้ส่งเสียงเย็นชา
เม็ดเลือดในตันเถียนเร่งหมุนอีกครั้ง ลมปราณที่บ้าระห่ำกว่าเดิมไหลบ่าเข้าสู่มือซ้ายตามเส้นลมปราณ
เปลวโลหิตสีแดงฉานพลุ่งพล่านขึ้นทันที กดดันกลับไป
ภายใต้การบดขยี้ด้วยพลังที่เหนือกว่า ลูกธนูสีน้ำเงินในมือเฉินอี้ก็ค่อย ๆ เล็กลง
หัวลูกธนูแตกกระจาย
ตัวลูกธนูหลอมละลาย
ในที่สุด พร้อมกับเสียง "ปะ" เบา ๆ
ลูกธนูทั้งดอกก็แตกสลายกลายเป็นจุดแสงสีฟ้าโปรยปรายผ่านซอกนิ้วของเฉินอี้
จุดแสงสีฟ้าจาง ๆ ลอยหายไปตามซอกนิ้ว
ในช่องบันไดหนาวเย็นเสียดกระดูก
หม่าเซียนเหอยืนอยู่ใต้ขั้นบันได มองเงาร่างหนุ่มบนชั้นสอง ผิวหน้าสั่นกระตุกน้อย ๆ หนึ่งครั้ง