เฉินอี้เงียบ
ไปกรมปราบยุทธเนี่ยนะ?
เหอะ
ตอนนี้ตามถังปินกลับไป จะต่างอะไรกับการไปตาย?
เขาไม่เชื่อว่าตระกูลหยางกับตระกูลหวังจะไม่มีคนอยู่ในกรมปราบยุทธ
พอก้าวเข้าไปในประตูกรมปราบยุทธ ก็เหมือนปลาบนเขียง ชีวิตแขวนอยู่ที่คนอื่น
แต่ถ้าปฏิเสธ...
อีกฝ่ายตั้งขบวนใหญ่ขนาดนี้ ต้องจับเขาให้ได้แน่
งั้นก็...
สู้
แพ้ก็ยอมรับชะตา
คิดได้ดังนั้น เฉินอี้พลิกฝ่ามือ ห้านิ้วกำด้ามดาบจั้นเยวียนไว้แน่น
ภายในตันเถียน เม็ดเลือดสั่นสะเทือนไร้เสียง
ลมปราณขั้นควันไฟสี่ปราณสมบูรณ์ถูกอัดแน่นอยู่ในเส้นลมปราณอย่างบ้าคลั่ง เก็บกักพลังไว้ พร้อมระเบิดทะลวงร่างทุกเมื่อ
เห็นท่าเตรียมขัดขืนจับกุมของอีกฝ่าย ถังปินสีหน้าขรึมลง
“กล้านักนะ!”
“ขัดขืนการบังคับใช้กฎหมายของกรมปราบยุทธต่อหน้าต่อหน้า?”
ถังปินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือใหญ่กางออก พร้อมจะจับเฉินอี้
แต่ยังไม่ทันลงมือ
สวีอี๋ที่อยู่ด้านหลังกลับขยับก่อน
ไม่มีสัญญาณเตือน
นางยกมือขวา นิ้วชี้ชิดกัน
พลังดาราสีทองจางจ้าสุดตาระเบิดขึ้นที่ปลายนิ้ว แสงสีทองจางนั้นอัดแน่นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว รวมตัวเป็นดาบสั้นไร้ด้ามเล่มหนึ่ง
ผิวของดาบสั้นมีละอองดาราพวยพุ่ง แผ่ความคมปลาบที่ทำให้ผิวหนังแสบร้อน
ฟิ้ว
ดาบสั้นฉีกอากาศ ส่งเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู ลำแสงทองคำนี้ข้ามผ่านถังปินและคนอื่นๆ พุ่งตรงไปยังศีรษะเฉินอี้
ความเร็วเหนือขีดจำกัดที่ตาเปล่าจะจับได้
รูม่านตาเฉินอี้หดตัว กำดาบจั้นเยวียนแน่น กล้ามเนื้อแขนตึงเปรี๊ยะทันที เตรียมชักดาบต้านอย่างแรง