"คิดจะหนี? อยู่ก่อน!"
เจ้าวเล่ยตวาดลั่น ลมปราณขั้นห้าปลายทางถูกเร่งเร้าอย่างเต็มกำลัง
เท้ากระแทกพื้น ร่างของเขากลายเป็นแสงสีแดงเข้ม พุ่งตรงเข้าโจมตีเฉินอี้
ดาบสั้นในมือส่งเสียงดังสนั่น ฟาดเฉียงลงบนหัวไหล่ของเฉินอี้ คมดาบยังไม่ถึง แต่แรงลมบ้าระห่ำก็ปิดกั้นทางหลบซ้ายขวาจนหมด
ปะทะตรง ๆ?
เฉินอี้ไม่ได้โง่ขนาดนั้น
เขาใช้ย่างก้าวสู่ความว่างเปล่า ลมปราณระเบิดที่ฝ่าเท้า ความเร็วพุ่งถึงขีดสุดในพริบตา
ร่างของเฉินอี้กลายเป็นเงาโลหิตสีแดงเข้ม ไม่สนใจการขัดขวางของเจ้าวเล่ย พุ่งทะยานออกนอกร้านอาหาร
เปลวโลหิตลุกโชน ลมปราณปะทุ
เฉินอี้ใช้เรือนร่างอันแข็งแกร่งพุ่งชนไม่หยุด ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอะไร เขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น
ในพริบตา เขาก็มาถึงขอบลาน
โครม!
เสียงกระจกนิรภัยแตกละเอียดดังจนแทบแก้วหูแตก
เฉินอี้กระโดดออกจากชั้นบนสุดของลานหมื่นบุญ ร่วงลงสู่ถนนเบื้องล่างนับสิบเมตร
ความรู้สึกไร้น้ำหนักโถมเข้าใส่
แต่เฉินอี้ไม่คิดจะปล่อยให้ตัวเองกระแทกพื้นตรง ๆ
กลางอากาศ เขาบิดเอวอย่างแรง ใช้เท้าทั้งสองหาหินประดับที่ยื่นออกจากผนังอาคาร แล้วเหยียบลงไปสุดแรง
โครม!
หินแกรนิตแตกเป็นเสี่ยง เศษหินก้อนใหญ่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นดังครืน
ด้วยแรงต้านนี้ ความเร็วในการร่วงหล่นจึงช้าลงเล็กน้อย
เขากระโดดเหยียบลดแรงกระแทกต่อเนื่องหลายครั้ง ทิ้งรอยลึกเป็นหลุมเรียงรายบนผนัง น่าหวาดเสียว
เฉินอี้ร่วงลงสู่ลานกว้างเบื้องล่างอย่างแรง ทันทีที่เท้าแตะพื้น แผ่นหินแข็งของลานก็ทรุดเป็นวงกว้าง รอยแตกลายใยแมงมุมแผ่กระจายไปทั่ว เศษหินกระเด็นเปรี้ยงปร้าง