ความตื่นตระหนกบนใบหน้าหมู่ยี่คงอยู่เพียงครึ่งวินาที ก่อนจะถูกความเหี้ยมเกรี้ยวกดทับหายไป
คนที่จะมาเป็นหัวหน้าหน่วยในแผนกจัดการของกรุ๊ปยวี่เฟิงได้ ไม่ใช่คนธรรมดาแน่
ต่อให้สู้ไม่ได้ ก็ต้องดิ้นรนสุดชีวิต
“ขั้นร้อยหลอมสมบูรณ์คนเดียว กล้ามาฆ่าคนของยวี่เฟิงงั้นรึ?”
หมู่ยี่คำรามต่ำ ท่อนแขนทั้งสองข้างเกร็งลง ลมปราณในร่างถูกเขากระตุ้นอย่างหักโหม
เขาอยู่ในขั้นหลอมร่างสมบูรณ์
ขาดอีกนิดเดียวก็จะถึงขั้นร้อยหลอม
เสี้ยววินาทีต่อมา หมัดขวาของเขาพุ่งตรงเข้าใส่หน้าของเฉินอี้
มือซ้ายซ่อนอยู่ใต้ชายโครง ระหว่างนิ้วคีบเข็มเหล็กเล็กแหลมไว้หนึ่งเล่ม
หมัดนั่นเป็นเพียงแค่การอำพราง
เข็มเหล็กต่างหากคือไม้ตาย
สำหรับเขาแล้ว ตราบใดที่ฆ่าคนได้ จะใช้วิธีไหนก็ได้ทั้งนั้น
เฉินอี้กวาดตามองเพียงแวบเดียว ก็รู้ทันแผนร้ายของอีกฝ่าย
เขาไม่หลบหมัด และไม่สนใจเข็มเหล็กนั่นด้วย
เขาเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ขาขวาฟาดกวาด
เข็มเหล็กของหมู่ยี่เพิ่งจะยื่นออกมาได้ครึ่งนิ้ว ขาของเฉินอี้ก็มาถึงเสียก่อน
ตึง!
กร๊อบ
ขาซ้ายของหมู่ยี่หักทันที
กระดูกที่หักทะลุกางเกงออกมา เลือดทะลักพรวด
ยังไม่ทันทรงตัว ขาที่สองของเฉินอี้ก็มาถึงแล้ว
ขาขวาก็หักเช่นกัน
ร่างทั้งร่างของหมู่ยี่ไร้สิ่งพยุง เซถลาล้มลง หัวไหล่กระแทกกับโต๊ะเตี้ย
กระจกแตกกระจาย
“อ๊ากก!”
เสียงร้องโหยหวนระเบิดขึ้นในห้อง
หมู่ยี่ร้องลั่นด้วยความเจ็บ มือยังพยายามดันพื้น
เฉินอี้เดินมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว เหยียบย่ำลงบนข้างศีรษะของเขา
ใบหน้าครึ่งซีกของหมู่ยี่ถูกกดอยู่ข้างเศษกระจก หน้าผากปริแตก เลือดไหลอาบลงตามใบหน้า
เฉินอี้ก้มมองเขา
“แกก็คือหมู่ยี่”
ไม่ใช่ประโยคคำถาม
ตอนอยู่บนรถแท็กซี่ เขาเคยเปิดดูมือถือของลู่เทา