"ไปตายซะ!"
พร้อมกับเสียงตวาดเกรี้ยวกราดของหยางชิงหง ก้อนหินมหึมาพุ่งเข้าใส่เฉินอี้ราวกับอุกกาบาต
แต่ฉากประหลาดก็บังเกิด
ใต้เงื้อมมือของเฉินอี้ ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา หลบก้อนหินนั้นได้อย่างง่ายดาย!
ก้อนหินกระแทกลงเบื้องล่างไกลลิบ พลันคลุ้งฝุ่นตลบฟุ้งไปทั่วหล้า
หยางชิงหงตาแดงก่ำด้วยโทสะ แทบไม่เชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
"ข้ามาช่วยเอง!"
หยางเถียนคุนเห็นดังนั้นก็เร่งระดมดาวปราณภายในร่าง หลอมรวมเป็นแท่งหินนับไม่ถ้วนรายรอบ
แท่งหินเหล่านั้นหมุนคว้างกลางอากาศ พัดพายุคลั่งรอบทิศ
เพียงจิตสังหารวาบผ่าน แท่งหินมากมายพุ่งเข้าใส่เฉินอี้ดั่งห่าฝน!
"ทลายหินผา!"
เฉินอี้เพียงส่งเสียงเย็นยะเยียบเย้ยออกมา ท่ามกลางแท่งหินที่ถาโถมราวพายุฝน ร่างของเขาหายวับเป็นเพียงเงาลาง
"ตูมมมม!"
เสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวดังกระหึ่ม แท่งหินทั้งหมดลอยละล่องสู่ความว่างเปล่า
ครั้นร่างของเฉินอี้ปรากฏอีกครั้ง เขาไร้รอยขีดข่วน ไม่เว้นแม้แต่เสื้อผ้าที่ยังคงสมบูรณ์ดี
"บัดซบ."
"ความเร็วของมัน... เหตุใดจึงรวดเร็วเพียงนี้?"
"ไอ้สีดำนั่นคืออะไร? พลังดาราอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลย?"
หยางชิงหงและหยางเถียนคุนเดือดดาลคลุ้มคลั่ง ระบายเพลงดารานานัปการออกมาอย่างบ้าคลั่ง
แต่ล้วนไร้ผล ไม่ว่าจะใช้ไม้ตายใด เฉินอี้ก็ปัดป้องได้ราวกับเด็กเล่นขายของ
กลับกัน ตระกูลหยางกลับถูกทำลายยับเยินเกินสภาพ
"หนวกหูพอรึยัง?"
เฉินอี้เอ่ยอย่างหมดความอดทน
หยางชิงหงทั้งสองสิ้นหนทางแล้วในยามนี้ สายตาแววตระหนกสั่นระรัว