ตระกูลหยาง เรือนหลัง
หยางชิงหงและหยางเถียนคุนนั่งประจันหน้ากัน เล่นหมากล้อมบนโต๊ะหิน
นับตั้งแต่บรรพชนหยางว่านเต๋อออกจากนครคุนหลุน มุ่งหน้าสู่เทียนซิงโจว และหยางเยี่ยนไปปฏิบัติภารกิจที่สำนักหุนเทียน
ผู้ที่อยู่เฝ้าตระกูลหยางในตอนนี้ มีเพียงสองคนนี้ที่แข็งแกร่งที่สุด
“ช่วงนี้ได้ติดต่อกรมปราบยุทธบ้างไหม เรื่องของเฉินอี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”
หยางเถียนคุนวางหมากลงหนึ่งเม็ดพลางถาม
“บังเอิญเพิ่งคุยโทรศัพท์กับสยงว่านเซิ่งมา เรื่องของเฉินอี้น่าจะได้ยินข่าวดีในไม่ช้านี้”
“สายบุหรงกับหวังมู่ ผู้แข็งแกร่งขั้นหกช่วงปลายสองคนลงมือพร้อมกัน ต่อให้เฉินอี้จะมีฝีมือมากเพียงไหนก็หนีไม่พ้นความตาย”
หยางชิงหงตอบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้ยิน หยางเถียนคุนก็เผยรอยยิ้มบางอย่างยากจะพบเห็นบนใบหน้าเก่าก่อน
“ดีมาก”
ตอนนี้เฉินอี้คือเสี้ยนหนามในใจตระกูลหยาง แม้จะไม่สร้างความเสียหายรุนแรง แต่ก็คอยก่อกวน กำจัดเสียแต่เนิ่น ๆ ก็เป็นเรื่องดี
“แต่ว่า…”
หยางชิงหงลังเลครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “วันนี้สยงว่านเซิ่งพูดตักเตือนตระกูลหยางเราด้วย”
“เขาบอกว่าช่วงนี้ชายแดนปะทะกันไม่หยุด อาจเกิดสงครามได้ทุกเมื่อ”
“ดังนั้นให้เราเงียบ ๆ ลงบ้าง และอย่าไปหาเรื่องสำนักหุนเทียน”
หยางเถียนคุนครุ่นคิดพักใหญ่แล้วกล่าว “ที่สยงว่านเซิ่งพูดก็มีเหตุผล งั้นก็เก็บอาการไว้สักพักเถอะ”
“มีหยางเยี่ยนกับเซียวหลานซินไปที่สำนักหุนเทียน คิดว่าพวกมันก็ไม่กล้าบังอาจ”