"หลี่เฟิง!!"
เมื่อเห็นศพไร้หัวของหลี่เฟิงล้มลง หวังเฉียงทั้งโกรธทั้งเศร้า
"หัวหน้า ลงมือเดี๋ยวนี้!"
เขาคำรามลั่น ไม่สนใจชีวิต กระโจนเข้าใส่จากด้านหลัง
แขนทั้งสองข้างกอดรัดราวกับห่วงเหล็ก หวังใช้ร่างเนื้อหนังขังการเคลื่อนไหวของเฉินอี้ เพื่อเปิดโอกาสให้ถังปินสังหาร
เฉินอี้ทรุดเอวลง ลดจุดศูนย์ถ่วง งัดศอกหนัก ๆ กลับหลังกระแทกคางหวังเฉียงอย่างจัง
เสียงกระดูกแตกดังอู้อี้
แรงมหาศาลไม่เพียงบดขยี้กระดูกขากรรไกรล่าง แต่ยังทะลวงเข้าสู่โพรงกะโหลก หักคอหวังเฉียงอย่างแรง
ศีรษะของหวังเฉียงหงิกไปข้างหลังเก้าสิบองศา เลือดปนเศษกระดูกพุ่งออกจากปาก
เขาตาเหลือกขาว ไม่ทันได้ร้องแม้แต่น้อย ล้มลงแข็งทื่อ สิ้นใจทันที
ชั่วพริบตา จากสี่คนเหลือเพียงถังปินกับตู้ต้าหย่ง
"ท่านเจ้า ข้าขอไปเป็นเพื่อนแล้ว!"
ตู้ต้าหย่งเห็นพวกพ้องล้มลง สติแตกสิ้นเชิง นัยน์ตาไหลเป็นโลหิต ลมปราณทั่วร่างไหลย้อน
เส้นเอ็นปูดโปนใต้ผิวหนัง หลอดเลือดฝอยแตกเป็นวงกว้าง มีเม็ดเลือดซึมออกมา
สายฝนตกลงบนตัวเขา แล้วถูกระเหยด้วยอุณหภูมิร่างกายที่พลุ่งพล่าน
เขาพุ่งเข้าใส่เฉินอี้อย่างบ้าคลั่ง
แววตาเฉินอี้เย็นเยียบ ปราศจากความเมตตา
ในทะเลญาณส่วนลึก เงาจิตลืมตาขึ้น
ท่วงท่าการพุ่งของตู้ต้าหย่งถูกตรึงกลางอากาศ ขาเหยียดแข็ง ลมปราณไหลย้อนในร่างปั่นป่วน กระแทกไปทั่ว ปากจมูกมีเลือดดำไหล
เฉินอี้กำหมัดซ้ายเป็นมัดตรา ต่อยลงบนอกตู้ต้าหย่ง
มัดตราวางลง อกยุบ เนื้อหลังระเบิด