"ตอนนี้นครคุนหลุนเต็มไปด้วยหมายจับของนาย ข้าไม่คิดว่านายยังกล้าบุกมาถึงที่แบบนี้อีก"
"ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง"
สยงว่านเซิ่ง พูดจาเย้ยหยัน
"เฉินอี้! เจ้าทำบาปหนาก่อกรรมชั่วช้า ฆ่าคนไร้เดียงสา สมควรตาย!"
"รีบคุกเข่ามอบตัวเดี๋ยวนี้ อย่าให้พวกเราลงมือเอง"
เฉินหงจวินตวาดใส่เฉินอี้ด้วยน้ำเสียงดุดัน
เมื่อเห็นภาพนี้
ได้ยินคำตะโกนของทั้งสอง
เฉินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจตนาเดิมของเขาคือต้องการพูดคุยด้วยดี เผื่อจะยุติเรื่องนี้ลงได้
เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนแก้ไขไม่ได้กับทางการ และก็ไม่อยากให้สำนักหุนเทียนต้องมายุ่งเกี่ยวด้วย
แต่ตอนนี้...
ดูท่าทีที่ทั้งคู่คุกคามไม่ปล่อย แสดงว่าไม่สามารถแก้ไขด้วยสันติวิธีได้แล้ว
เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองน้ำลายกับสองคนนี้อีก
ดังนั้น...
ตายซะเถอะ!
คิดได้ดังนั้น
ปราณของเฉินอี้ก็พลันระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง บ่อเกิดอู่ไหลทะลักออกจากร่างราวกับกระแสน้ำ
ในชั่วพริบตา รอบตัวเขาถูกปกคลุมด้วยความมืดประหลาด!
จั้นเยวียนถูกชักออกจากฝักในเสี้ยววินาที บ่อเกิดอู่แผ่ซ่านไปทั่วใบมีด เผาไหม้อย่างเงียบงัน
ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ทำลายแนวป้องกันทางจิตใจของนักสู้ระดับล่างและผู้ฝึกดาวเหล่านั้นในบัดดล
เมื่อเผชิญหน้ากับเฉินอี้ พวกเขาพบว่าตัวเองไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมความกล้าต่อต้านได้!
ภาพนี้ทำให้ทั้งสยงว่านเซิ่งและเฉินหงจวินทั้งตกใจทั้งเดือดดาล
พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเฉินอี้จะโอหังถึงเพียงนี้!
ไม่เพียงไม่ยอมถอดอาวุธยอมจำนน แต่ยังคิดจะลงมืออีก?
"ใจกล้านัก!"
แต่ในทันใดนั้น