"คุณเป็นใครกันแน่?"
คิดแล้วคิดเล่า หูเหยียนก็ถามประโยคนี้ออกมา
"หรือว่า…เจ้าไม่ใช่มนุษย์เลย?!"
นี่ไม่ใช่การด่าเฉินอี้ แต่เป็นเพราะหูเหยียนรู้สึกเหลือเชื่อจนเกินไป จึงหลุดปากพูดออกมาราวกับถูกผีจับ
เฉินอี้สีหน้าเรียบเฉย กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ข้าคือเฉินอี้"
ไม่มีคำอธิบายใด ๆ และไม่จำเป็นต้องมี
ทันใดนั้น เขาก็เอ่ยอีกครั้ง
"พี่หู จะให้ข้าขอคัมภีร์ดาราฮ่าวอู่แสงพิสุทธิ์ภาคต่อ ที่เป็นเคล็ดวิชาฝึกตนขั้นถัดไปได้หรือไม่?"
คัมภีร์ดาราฮ่าวอู่แสงพิสุทธิ์สำคัญต่อเฉินอี้อย่างยิ่ง เคล็ดวิชาขั้นต่อไปจะช่วยให้พลังของเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกขั้น
หูเหยียนฟังแล้ว ไม่ลังเลเกินควรเลย สมองยังไม่ทันสั่งก็หยิบหนังสือเล่มเล็กสีเงินขาวออกมา
"นี่คือเคล็ดวิชาฝึกตนทั้งหมดของคัมภีร์ดาราฮ่าวอู่แสงพิสุทธิ์ภาคต่อ ไปจนถึงชั้นที่เก้า พี่เฉินเก็บไว้ให้ดี"
เฉินอี้ไม่เกรงใจ รับหนังสือเล่มเล็กนั่นมา
"ขอบคุณพี่หูมาก ถือว่าข้าติดหนี้บุญคุณท่านหนึ่ง"
"หากวันหน้าต้องการให้ช่วย เหลือเกินที่จะเอื้อนเอ่ยได้ ขอเพียงทำได้ จะไม่บิดพลิ้ว"
สิ้นเสียง เฉินอี้ก็หายตัวไปในพริบตา กลายเป็นภาพติดตาพุ่งทะยานไปไกล
มองทิศทางที่เฉินอี้จากไป ในใจหูเหยียนเปี่ยมด้วยอารมณ์หลากหลาย
บุญคุณที่เฉินอี้เพิ่งกล่าวไว้ ทำให้เขาใส่ใจอย่างมาก
หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน เฉินอี้จะต้องกลายเป็นยอดผู้แข็งแกร่งแห่งดาวสีครามเป็นแน่