หวังมู่ ในฐานะผู้หลอมดาราขั้นหกระยะท้าย แม้จะรู้ดีว่าสู้เฉินอี้ที่พลังพุ่งกระฉูดในตอนนี้ไม่ได้
แต่เขาก็คิดว่ายังไงก็น่าจะประมือได้สักสองสามกระบวนท่า
แล้วอาศัยจังหวะที่เฉินอี้เผลอ หนีรอดไปได้
แต่พลังที่เฉินอี้ครอบครองนั้น เกินกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายยังไง!
ความเร็วของเฉินอี้ เร็วถึงขั้นเหลือเชื่อ ไม่ใช่ความเร็วที่ขั้นหกจะสามารถมีได้!
สีหน้าสิ้นหวังของหวังมู่ แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ภายใต้บ่อเกิดอู่อันชั่วร้ายของเฉินอี้ เขาอ่อนด้อยราวกับเด็กน้อยไร้เรี่ยวแรง
ร่างกายของเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นธุลี ลอยละล่องไปตามสายลม ไร้สุ้มเสียง
เรื่องราวสิ้นสุดลง
เฉินอี้เก็บจั้นเยวียนเข้าฝักดาบอย่างเงียบๆ ใบหน้าเรียบเฉยราวผิวน้ำ ไร้อารมณ์ใดๆ
ในวินาทีที่จั้นเยวียนกลับสู่ฝัก สภาพแวดล้อมโดยรอบก็กลับคืนสู่ปกติ
แสงอาทิตย์ยังคงเจิดจ้า รุ้งกินน้ำโค้งพาดเหนือฟากฟ้า
หากแต่กับซากปรักหักพังกระจัดกระจายรอบข้างนั้น กลับดูโดดเด่นอย่างประหลาด
ทว่าในเวลานั้น
เฉินอี้ดูเหมือนสัมผัสถึงบางสิ่ง เขาหันขวับไปมองไกลๆ
วินาทีต่อมา
ทั่วร่างพลันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงดำอันชั่วร้าย
เปลวเพลิงดำหมุนวนโอบล้อมรอบตัวเขา ราวกับมีพลังอำนาจที่สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่ง
ดวงตาทั้งสองของเขาก็กลายเป็นสีดำมืดดั่งหลุม ราวกับห้วงเหวลึกไร้ก้น ยังให้รู้สึกเยือกเย็นในใจ