หลังจากบีบคอหลี่หลานเยว่จนตาย เฉินอี้ก็ควบคุมบ่อเกิดอู่ทำให้นางสลายหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย
“พี่ ถ้าฆ่าเธอไปแบบนี้ คนพวกนั้นจะตามมาหรือเปล่า?”
เฉินอวี้ซีถามอย่างกังวล
“ไม่หรอก พวกเขาไม่กล้าขนาดนั้น”
เฉินอี้ยิ้มตอบ
ในการต่อสู้เชิงกลยุทธ์ครั้งนี้ เฉินอี้เป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างเด็ดขาดมาโดยตลอด
แม้เขาจะกล้าฆ่าหลี่หลานเยว่ แต่ตระกูลหลี่กลับไม่กล้าเสี่ยงเดิมพันว่าเขาจะฆ่าหลี่หลานเยว่จริงหรือไม่!
ดังนั้น ในช่วงเวลาสั้น ๆ คนของตระกูลหลี่ย่อมไม่ตามมาแน่นอน
“ไปกันเถอะ พี่พาน้องกลับบ้าน”
เฉินอี้จูงมือเฉินอวี้ซี ทั้งสองกลายเป็นเงาดำสายหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังนครคุนหลุนทันที
ไม่กี่นาทีต่อมา
เฉินอี้พาเฉินอวี้ซีมาถึงโรงพยาบาลที่พ่อแม่พักรักษาตัวอยู่
“พ่อกับแม่อยู่ที่นี่เหรอคะ? ทำไม...ทำไมถึงอยู่โรงพยาบาลล่ะ?”
เฉินอวี้ซีกัดริมฝีปาก เมื่อเห็นเฉินอี้พาเธอมาที่โรงพยาบาล เธอก็เดาสภาพของพ่อแม่ได้แล้ว
“ใช่ พวกท่านคิดถึงน้องมากเหมือนกัน เข้าไปเถอะ”
“ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่น้องไม่อยู่ รอเจอพ่อกับแม่แล้วพี่จะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด”
เฉินอี้ตอบ
เฉินอวี้ซีพยักหน้าอย่างสงสัย แต่ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเชื่อใจและพึ่งพาเฉินอี้มาตลอด
ตอนนี้ก็เช่นกัน
จากนั้นเธอก็ผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไปด้วยความตื่นเต้น
ทันทีที่เข้าไป เธอก็เห็นพ่อกับแม่กำลังให้ผู้ดูแลช่วยป้อนอาหาร
“ลูกชาย ลูกสาว!”