บนดาดฟ้า
ตู้ต้าหย่งกวาดตามองรอบ ๆ
ทันใดนั้นก็เห็นเฉินอี้
เส้นเลือดบนหลังมือที่กำดาบปูดโปน
เขาจ้องเฉินอี้ตาแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมหนัก พูดด้วยน้ำเสียงต่ำดุดัน
“เฉินอี้ แกฆ่าพี่น้องฉัน”
“แค้นนี้แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต”
หลี่เฟิงและหวังเฉียงกำดาบสั้นแน่น ลมปราณในร่างกายไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง น้ำที่ท่วมพื้นระเหยเป็นไอขาวจากอุณหภูมิลมปราณอันสูง
ทั้งสองอยู่ซ้ายทีขวาที พร้อมเข้าจู่โจม
ถังปินแววตาเย็นยะเยือก ไม่มีทีท่าจะพูดอะไรให้มากความ
“ลงมือ!”
คำสั่งดังขึ้น ตู้ต้าหย่งแผดเสียงคำราม พื้นซีเมนต์ใต้เท้าแตกละเอียด เศษหินกระเด็นไปทั่ว
เขากลายเป็นแสงวาบสีแดงเข้ม ควงดาบสั้นฟาดฟันตรงเข้าหาศีรษะเฉินอี้ด้วยแรงที่ราวกับจะผ่าภูเขา
หลี่เฟิงและหวังเฉียงขนาบจากสองด้าน คมดาบตัดผ่านม่านฝน ลากเส้นแสงสีแดงเข้มสองเส้นบนฟ้า ปิดตายทุกพื้นที่หลบหลีกของเฉินอี้
เฉินอี้ยืนอยู่กับที่ ไม่ถอยแม้แต่น้อย
แก่นลมปราณสีดำ-แดงในตันเถียนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เปลวโลหิตสีดำ-แดงทะลวงผ่านพันธนาการกายเนื้อ กลายเป็นเปลวเพลิงที่เหนียวข้นดุจสสารจริง ห่อหุ้มร่างเฉินอี้ไว้ทั้งหมด
เสาเลือดสีดำ-แดงหนาทะมึน เสียบทะลุจากยอดศีรษะเฉินอี้ขึ้นสู่ฟ้า
เสาเลือดนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่าของถังปินและพรรคพวกมาก คลื่นความร้อนน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาทำให้น้ำฝนในรัศมีกว่าสิบเมตรถูกผลักกระจาย
น้ำบนพื้นแห้งเหือด เผยให้เห็นพื้นซีเมนต์สีเทาขาว
ร่างของตู้ต้าหย่งและพวกที่พุ่งเข้ามากลางทาง ชะงักกึก
แรงกดดันจากลมปราณสีดำ-แดง ราวกับภูเขาลูกใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงบนบ่าพวกเขาอย่างแรง