พลังของเฉินอี้แข็งแกร่งเกินไป ต่อกรกับจ้าวหลานและไต้เสี่ยวรุ่ยที่เปิดอาณาจักรดาราแล้ว ยังไม่เสียเปรียบ
โดยเฉพาะพลังสีดำที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนั้น ช่างน่าประหลาดจนถึงขีดสุด มีความสามารถที่จะทำลายทุกสิ่งให้สูญสิ้น
เฟิงกังไม่กล้าประมาท
เขาคิดในใจ เพียงชั่วครู่ บนกำปั้นขนาดเท่ากระสอบทรายก็ปรากฏนวมที่รวมตัวจากหินขึ้นมาคู่หนึ่ง
บนนั้นมีดาวปราณสีน้ำตาลแดงอันน่าเกรงขามไหลทะลักตลอดเวลา
"กินหมัดข้าสักที!"
กำปั้นพุ่งออกไป ดุจดาวตกที่ฉีกฟ้าผ่า
เสียงตัดอากาศดังกระหึ่มในหมู่เมฆไม่ขาดสาย
เมฆขาวที่เฟิงกังผ่านไป แตกกระจายจนหมดสิ้น
"หมัดถล่มเขาผ่าแผ่นดิน!"
เฟิงกังแม้ร่างใหญ่โต แต่ความเร็วก็ไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย
ขณะบินด้วยความเร็วสูง นวมของเขาเสียดสีกับอากาศอย่างรุนแรง จนลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงแล้ว
เฉินอี้สีหน้าครุ่นคิด
จ้องหมัดของเฟิงกังไม่วางตา ในขณะที่กำลังจะพุ่งชนใบหน้าของเขา ร่างของเขาก็กลายเป็นเงาดำชั่วพริบตา หายไปจากจุดเดิม
"หืม?"
"เร็วนักหรือ?"
เฟิงกังชกพลาดไป สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
และในขณะนั้นเอง แสงเย็นเฉียบเส้นหนึ่งวาบผ่าน กระบี่จั้นเยวียนก็จ่อมาถึงลำคอของเขาแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
หลี่ปู้ฟานรีบเข้าช่วยเหลือ ดาบยาวในมือชี้ตรงไปที่เฉินอี้ด้วยความเร็วสูงสุด
แต่ไม่คิดว่าบ่อเกิดอู่ที่อยู่รอบตัวเฉินอี้ ในขณะที่เขาจู่โจมเข้ามานั้น จู่ๆ ก็พลุ่งพล่านขึ้น พันเข้าไปกับดาบยาวของเขา
ชั่วขณะ ดาบยาวก็สลายไปดุจฟองสบู่ หลี่ปู้ฟานตัดสินใจทันที ในขณะที่บ่อเกิดอู่จะไต่ขึ้นไปที่แขนของเขา ก็โยนดาบยาวทิ้งไป