โซ่ทองคำพุ่งวาบด้วยความเร็วสูง เข้าพันรอบแขนของเฉินอี้
แต่สิ่งที่ทำให้ไต้เสี่ยวรุ่ยต้องตกใจสุดขีดคือ เฉินอี้แค่ออกแรงนิดหน่อย โซ่ที่สามารถกดพลังดาวปราณได้ก็แตกสลายลงทันที!
หลี่ปู้ฟานและจ้าวหลานคิดจะฉวยจังหวะช่องโหว่นี้สังหารเฉินอี้ แต่พวกเขาก็ยังประเมินพลังป้องกันของอีกฝ่ายต่ำเกินไป
เห็นได้เพียงคลื่นยักษ์และกระบี่คมฟาดลงบนตัวเฉินอี้ แล้วก็ถูกดีดออกไปในพริบตา ไม่สามารถทำลายร่างอลวนแห่งไฟชำระของเฉินอี้ได้แม้แต่น้อย
อีกด้านหนึ่ง
ความเย็นยะเยือกที่มากับลูกศรน้ำแข็งเริ่มรุกคืบเข้าสู่ร่างกายของเฉินอี้จากทุกทิศทาง อุณหภูมิที่ไม่อาจวัดด้วยหน่วยใดๆ ทำให้น้ำค้างแข็งเกาะแน่นทั่วตัวเขาจนหนาแน่น!
เฉินอี้รู้สึกได้ว่า ไม่เพียงแต่ความเร็วในการรวมตัวของบ่อเกิดอู่เท่านั้นที่ช้าลง แม้แต่การเคลื่อนไหวของตัวเองก็ถูกจำกัดอยู่บ้าง
เมื่อเห็นว่าลูกศรน้ำแข็งกำลังจะพุ่งเสียบร่างเขา เฉินอี้สีหน้าครุ่นคิด
เปลวเพลิงสีดำพลุ่งพล่าน พันห่อหุ้มทั่วร่าง พวยพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วพริบตา
น้ำค้างแข็งบนร่างเขาก็สลายหายไปในทันที การเคลื่อนไหวก็กลับคืนสู่ปกติ
จังหวะนี้เอง
เฉินอี้ว่องไวปานสายฟ้า ยื่นมือซ้ายออกไป คว้าลูกศรน้ำแข็งที่กำลังจะเสียบเข้าอกเขาไว้ได้อย่างมั่นคง
"ฟืดๆๆ!!"
พายุน้ำแข็งคำราม พลังที่พุ่งเข้ามาปะทุขึ้น
เฉินอี้ถูกลากจนกระเด็นถอยหลังไป
"ครืนๆๆ!!"
ในขณะเดียวกัน
บ่อเกิดอู่กับดาวปราณบนลูกศรน้ำแข็งเกิดการต่อต้านซึ่งกันและกัน ระเบิดเสียงกัมปนาทดังระงม ต่างฝ่ายต่างสลายไปอย่างรวดเร็ว
"แคร็ก!".
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เสียงดังเปราะหนึ่งครั้ง เพลงดาราที่แข็งแกร่งที่สุดของลั่วปิง กลับถูกเฉินอี้บดขยี้จนแหลกละเอียด
"เจ้า..."
บนใบหน้าที่ไร้คลื่นอารมณ์ของลั่วปิง ปรากฏสีหน้าอื่นขึ้นเป็นครั้งแรก