ท่ามกลางเรือนร้างห่างไกล ในมุมหนึ่งของลานซึ่งมืดมิด พลันเกิดระลอกสั่นไหวแผ่วเบาขึ้น
ทันใดนั้น เฉินอี้ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่อย่างไร้สุ้มเสียง
เขาหลบเลี่ยงเส้นทางลาดตระเวนของยาม ก่อนจะปีนผ่านหน้าต่างเข้าไปในห้องข้างเรือนห้องหนึ่ง
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงโคมไฟไม่กี่ดวงที่ส่องสว่างอยู่
“พี่ใหญ่ ข้างล่างนี่ขังใครไว้กันแน่ ถึงต้องให้พวกเรามาเฝ้ากันขนาดนี้?”
ตรงมุมห้อง มียามขั้นห้าสมบูรณ์แบบสองนายกำลังยืนเข้าเวร
ยามร่างผอมสูงคนหนึ่งกวาดตามองรอบด้าน ก่อนจะลดเสียงถามด้วยความสงสัย
“หุบปาก! เรื่องนี้ใช่เรื่องที่เจ้าควรถามหรือ? ตั้งใจยืนเวรให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเราสองคนได้ตายกันแน่!”
ยามอีกคนซึ่งอาวุโสกว่ารีบเอ็ดเสียงต่ำ
ได้ยินเช่นนั้น ยามหนุ่มก็รีบหุบปาก เงียบกริบราวจักจั่นจำศีล
ทว่าเพียงเสียงกระซิบสั้น ๆ สองประโยคนี้ ก็ทำให้เฉินอี้ที่ลอบเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดสังเกตเห็นพวกเขาเข้าอย่างจัง
ดูท่าแล้ว...
เฉินอวี้ซีมีโอกาสสูงมากที่จะถูกขังอยู่ในห้องนี้...
เฉินอี้ยื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว จากนั้นบ่อเกิดอู่สีดำสนิทสายหนึ่งก็ค่อย ๆ เอ่อล้นออกมา กลมกลืนไปกับความมืดได้อย่างไร้ที่ติ
เขาควบคุมบ่อเกิดอู่ให้ค่อย ๆ ซึมแทรกไปตามเงามืด...
ในเวลานี้
ยามร่างผอมสูงที่อยู่หน้าประตูห้องลับกำดาบดาราในมือแน่น คอยระวังภัยที่อาจเกิดขึ้น
เขารู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้สำคัญเพียงใด เพราะเป็นคำสั่งที่ท่านภรรยาจางมอบหมายมาด้วยตนเอง!