เทียนตี้ประทับบนพระเก้าอี้ด้วยสีหน้าเอือมระอา พระหัตถ์หนึ่งยันพระนลาฏ อีกพระหัตถ์โอบอุ้มทารกน้อยที่กำลังดูดนมอยู่ในอ้อมอก สดับฟังเหล่าเซียนเบื้องล่างฟ้องร้องกล่าวโทษ
ซือมิ่งซิงจวินชำเลืองมองเด็กน้อยอย่างระมัดระวัง "กราบทูลเทียนตี้ ท่านอ๋องแห่งยมโลกมีสารแจ้งว่า... ยมโลกได้ปิดผนึกอาณาเขตด้วยตนเอง จะไม่ออกมาอีกพันปี ฉะนั้นงานชุมนุมท้อสวรรค์ก็จะไม่มาแล้ว"
เทียนตี้หันไปทอดพระเนตรปู้หร่านในอ้อมพระกร หากพระองค์จำไม่ผิด เด็กคนนี้เพิ่งกลับมาจากยมโลก?
ส่วนก่อนไปยมโลก ดูเหมือนจะแวะไปเผ่าอสูรเสียหน่อย
ซือมิ่งซิงจวินราวกับคาดเดาความคิดของเทียนตี้ออก มุมปากกระตุกพลางทูลว่า "ยังมีเผ่าอสูรแจ้งว่า หลังจากคุณหนูปู้หร่านจากมา ราชันอสูรของพวกเขาก็รีบปิดด่านพันปีโดยด่วน งานชุมนุมท้อสวรรค์ครั้งนี้ เผ่าอสูรก็ไม่เข้าร่วมเช่นกัน..."
เทียนตี้ถอนพระทัย "เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เชิญแดนพุทธะ แดนวิญญาณ และเผ่าหูแทนเถิด!"
ชื่ออวี่เซียนจวินที่ไปแดนพุทธะทูลกลับด้วยความจนใจ "กราบทูลเทียนตี้ แดนพุทธะแจ้งว่า คราก่อนที่เด็กน้อยปู้หร่านไปโต้วาทีธรรมะที่แดนพุทธะ ได้ทิ้งปัญหาไว้ พวกเขายังไม่เข้าใจแจ่มแจ้ง ดังนั้นกว่าจะเข้าใจ จึงปิดอาณาเขตไม่ออกมา"
เทียนตี้ "แล้ว... แดนวิญญาณเล่า?"
ชิงหลิงเซียนจวินที่กลับจากแดนวิญญาณกลั้นหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณชายแห่งแดนวิญญาณเอาสมบัติวิเศษและของวิเศษทั้งหมดแพ้เดิมพันให้เด็กน้อยปู้หร่าน ตราบใดที่ท่านผู้นี้ยังอยู่ในแดนเซียน พวกเขาคงไม่กล้าปรากฏตัว..."
"ยังมีเผ่าหู หัวหน้าเผ่าของพวกเขาหลังจากดื่มนมในขวดนมของคุณหนูน้อยนี่ ก็ยังไม่รู้สึกตัวจนบัดนี้..."
เทียนตี้ก้มพระพักตร์มองปู้หร่านในอ้อมพระกร มุมพระโอษฐ์กระตุก
เด็กน้อยปู้หร่านดูดนมคำหนึ่ง สบพระเนตรเทียนตี้ พลันดัง 'บ๊ะ' ดึงขวดนมออก ยื่นให้เทียนตี้ "ลื้อ... อยากกิ๋น?"
เทียนตี้มุมพระโอษฐ์กระตุก ไม่กล้ารับขวดนมในมือนาง
ผู้ก่อนที่บังเอิญแตะต้องขวดนมขวดนี้ ถูกอัสนีบาตฉับพลันฟาดเอาจนสูญเสียพลังบำเพ็ญหมื่นปี ตอนนี้ยังฟื้นคืนไม่ได้เลย!
ส่วนนมในขวดนม ยิ่งอย่าได้คิด!
ใครบ้างไม่รู้ ตอนนั้นคุณหนูน้อยนี่แค่เทนมในขวดนมเพียงหยดเดียวลงในสระสวรรค์ ก็ทำให้ทหารสวรรค์นับหมื่นเมามาย แม้แต่เหล่าตันจวินก็หนีไม่พ้น
การเมานมนี้มิใช่เมาเช่นสุรา แต่เพราะนมในขวดนมของคุณหนูน้อยนี่ มีพลังวิญญาณแรงกล้าเกินไป
ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญไม่พอ หากได้ดื่มเข้าไป หากไม่ใช้เวลาเป็นพันแปดร้อยปีก็ไม่อาจดูดซับได้
ต่อให้เป็นเทียนตี้ ก็ไม่กล้าดื่มโดยง่าย
ไม่มีผู้ใดทราบ ว่าเด็กน้อยปู้หร่านผู้นี้เป็นเพียงทารกขวบเศษๆ ดื่มนมมากมายทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่เห็นนางฝึกบำเพ็ญ กลับไร้สิ่งใดเหมือนคนปกติ
ป่านนี้นางดื่มมานับหมื่นปีแล้ว รูปร่างหน้าตาไม่มีเปลี่ยนแม้แต่น้อย
นมในขวดนม ก็ไม่เห็นลดลงสักหยด
ทุกสิ่งล้วนลึกลับยิ่งนัก
เช่นเดียวกับเด็กน้อยปู้หร่านผู้นี้ แปดหมื่นปีก่อน ไร้ลางสังหรณ์ใดๆ ภายใต้สายตาจับจ้องของเหล่าเซียน
อาบแสงเจ็ดสี กอดขวดนม ปรากฏกายกลางอากาศบนพระเก้าอี้ของเทียนตี้อย่างไร้ที่มา
เพียงแต่ ปัญหาตอนนี้คือ ผู้คนทุกอาณาจักรในสารทิศล้วนปิดอาณาเขต
เช่นนั้นงานชุมนุมท้อสวรรค์ จะจัดหรือไม่จัดดี?
ขณะนั้น เหล่าตันจวินรีบรุดมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความพังพินาศมองปู้หร่านในอ้อมพระกรเทียนตี้
แม้แต่การคารวะยังหลงลืม ทูลฟ้องด้วยความจนใจสุดพรรณนา:
"กราบทูลเทียนตี้ ยาวิเศษในห้องหลอมยาของเหล่าจวินผู้นี้ ถูกเด็กน้อยปู้หร่านขโมยไปจนเกลี้ยงแล้ว แม้แต่... แม้แต่ที่ข้าเก็บซ่อนไว้ในรอยแยกมิติ นางก็ยังขุดคุ้ยออกมา บัดนี้ ในห้องหลอมยาของเหล่าจวิน ยาแม้แต่เม็ดเดียวก็ไม่เหลือ..."
เซียนผู้ดูแลสวนท้อรีบตามติดเหล่าตันจวิน "กราบทูลเทียนตี้ ก็เด็กน้อยปู้หร่านผู้นี้แหละ เก็บท้อในสวนท้อสวรรค์จนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่ผลเดียว งานชุมนุมท้อสวรรค์ปีนี้ ขออภัยที่เซียนน้อยไร้ความสามารถ!"
เทียนตี้นิ่งอึ้ง ชั่วขณะหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรดีพระทัยที่ไม่ต้องกังวลว่าจะจัดงานชุมนุมท้อสวรรค์หรือไม่ หรือควรเจ็บพระทัยกับยาวิเศษและท้อสวรรค์เหล่านั้น
"ปู้หร่าน เจ้าเอายาวิเศษกับท้อสวรรค์ไปมากมายถึงเพียงนั้นทำไม? เหลืออีกเท่าใด คืนพวกเขาเถิด!"
เทียนตี้ทรงเกลี้ยกล่อมปู้หร่านด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน
ปู้หร่านร้อง "อืม" ทีหนึ่ง แล้วว่า "ยาวิเศษ... ห่วยเกิน กร่อย ก้อทิ้ง... ท้อสวรรค์ ส่งให้อ้ายวอกน้อยไปแล้ว..."
"นั่น... นั่นมันยาวิเศษหนึ่งหมื่นแปดพันเม็ดนะ!" ร่างเหล่าตันจวินโอนเอน
ปู้หร่านส่งเสียงเชอะทีหนึ่ง เขย่าขวดนม เทน้ำนมหยดหนึ่ง "ให้ลื้อ..."
เหล่าตันจวินราวกับได้สมบัติล้ำค่ารีบนำน้ำเต้าออกมารองรับ รู้สึกได้เพียงร่างกายถูกห้อมล้อมด้วยกลิ่นหอมนมและพลังวิญญาณ
จึงยิ้มพลางโบกมือ "ไม่เป็นไรๆ เหล่าจวินขอลาก่อน คุณหนูปู้หร่าน เอ่อ เมื่อเหล่าจวินหลอมยาวิเศษใหม่ได้ จะนำมาให้ท่านลิ้มรสอีก"
ถึงตอนนั้นคุณภาพยาวิเศษของเขา ย่อมก้าวขึ้นอีกขั้นเป็นแน่
ปู้หร่านสะบัดน้ำนมอีกหยดให้เซียนผู้ดูแลสวนท้อ "ให้ลื้อ... ไปปลูกท้อ..."
เซียนผู้ดูแลสวนท้อรีบเรียกสมบัติวิเศษออกมารองรับ ยิ้มจนไม่เห็นหน้าฟันประคองน้ำนมหยดนั้นบินไปสวนท้อสวรรค์
มีน้ำนมหยดนี้แล้ว จะกลัวท้อสวรรค์ไม่เติบโตงอกงามได้เยี่ยงไร?
ซือมิ่งซิงจวินยกมือนวดขมับอย่างจนใจ สมกับเป็นปู้หร่านจอมมารน้อย... เอ่อ คุณหนูน้อย ช่างทำให้ผู้คนทั้งโกรธทั้งรักยิ่งนัก
ตั้งแต่คุณหนูน้อยผู้นี้ปรากฏกาย แดนเซียนของพวกเราหมื่นปีมานี้ ก็ไม่มีวันสงบสุขแม้สักวัน!
สายตาเทียนตี้ประสานกับซือมิ่งซิงจวิน ต่างฝ่ายมองเห็นความขมขื่นในแววตากัน
ซือมิ่งซิงจวินภายใต้การส่งสายตาของเทียนตี้ เอ่ยปากอย่างระมัดระวัง "คุณหนูน้อย เจ้าเคยไปทั่วทุกอาณาจักรในสารทิศแล้ว มีอาณาจักรใดที่เจ้าชอบเป็นพิเศษหรือไม่?"
ปู้หร่านกัดจุกนมครุ่นคิด "แดนเซียน..."
เอ่อ...
ซือมิ่งซิงจวิน "นอกจากแดนเซียนเล่า?"
ดวงตาใสแป๋วของปู้หร่านจ้องเขาอยู่ชั่วครู่ พอในใจเขารู้สึกขนลุก ในที่สุดนางก็เอ่ยปาก "ลื้อคิดไล่อั๊วไปหรือ?"
คำเดียว ทำเอาซือมิ่งซิงจวินแทบทรุดคุกเข่า "คุณหนูน้อย ไฉนข้าจึง... จะกล้าไล่ท่านไปเล่า! เพียงแต่ข้าพลันนึกถึงสถานที่อันน่าสนุกยิ่งแห่งหนึ่ง ท่านต้องชอบเป็นแน่"
"ที่ไหน?" ปู้หร่านถูกดึงดูดความสนใจสมดังคาด
"โลกมนุษย์! ที่ซึ่งรวบรวมอารมณ์ปรารถนา ความยินดีโกรธเศร้า การจากพรากและพบพาน ความเกิดแก่เจ็บตายเล่ากันว่าเพียงได้มาสัมผัสสักครั้งในโลกมนุษย์ ก็จะได้ลิ้มรสชาติร้อยพัน?"
ซือมิ่งซิงจวินโน้มน้าวชักนำไปทีละขั้น "คุณหนูน้อย หากท่านประสงค์จะไป เซียนน้อยมีฐานะหนึ่ง เหมาะเจาะให้ท่านได้ไปหาประสบการณ์ยิ่งนัก"
ปู้หร่านได้ฟัง ลูกตากลอกไปมา หันมองเทียนตี้ "หอคอยนั่นของลื้อ อั๊วชอบ..."
"ให้อั๊วนำไปด้วย... อั๊วถึงจะไป..."
ฮึ! อย่าคิดว่านางเด็กน้อยก็จะหลอกง่าย มิใช่คิดส่งนางไปเสียหรอก!
หากไม่ใช่ว่าโลกมนุษย์ฟังดูน่าสนุกยิ่งนัก นางก็ไม่มีทางสมใจพวกเขาหรอก
เทียนตี้มุมพระโอษฐ์กระตุก สะบัดพระหัตถ์หนึ่งที หอคอยเจ็ดสีแก้วผลึกก็ปรากฏในพระหัตถ์
"ให้เจ้า!" เทียนตี้ทอดพระเนตรปู้หร่านด้วยรอยยิ้ม ในพระเนตรเปี่ยมด้วยความเอ็นดูอย่างยิ่ง
เด็กน้อยปู้หร่านมีกายเทพไร้มลทิน ไปเล่นในโลกมนุษย์ มีหอคอยแก้วผลึกเช่นนี้ ก็จะทำให้กายเทพของนางมีที่พักผ่อนหย่อนใจ
ต่อให้นางไม่เอ่ย พระองค์ก็จะประทานให้อยู่ดี
"อั๊วไปละนะ! อย่าคิดถึงอั๊วนัก..." ปู้หร่านรับหอคอยแก้วผลึก ภายใต้การจัดการของซือมิ่งซิงจวิน ก็กระโดดลงไปในโลกมนุษย์ทันที