ได้ยินเสียงซ่งจืออวี่ ลู่หว่านหว่านพลันขอบตาร้อนผ่าว รีบซบเข้าสู่อ้อมอกของเขา น้ำตาร่วงพรูพรั่งพรากก่อนจะเอื้อนเอ่ย "ซ่งหลาง! ท่านแม่สามี... ท่านแม่สามีนาง..."
"พอแล้ว เลิกร้องเถิด ค่อย ๆ เล่า" ซ่งจืออวี่ขมวดคิ้ว ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
ลู่หว่านหว่านสูดน้ำมูก พลางเอ่ยต่อ "หว่านหว่านแต่เดิมคิดให้คนยกของเหล่านี้ไปจัดเก็บในห้องให้เป็นระเบียบ เตรียมไว้สำหรับพิธีวิวาห์ในวันรุ่ง ทว่าผู้ใดจะรู้ว่า ท่านแม่สามีกลับกล่าวว่าของเหล่านี้ล้วนเป็นของนาง ต้องยกไปห้องของนางทั้งหมด"
"มิใช่หว่านหว่านต้องการครอบครองของเหล่านี้แต่ผู้เดียว เพียงแต่ว่าพรุ่งนี้ก็เป็นวันวิวาห์ของเรา สามีเป็นถึงแม่ทัพ ย่อมต้องมีของมาตกแต่งหน้างานอยู่บ้าง หากท่านแม่สามีชื่นชอบ หลังเราแต่งงานแล้ว ของเหล่านี้ก็ย่อมให้ท่านแม่สามีจัดการตามใจ แต่เวลานี้..."
ครั้นฟังคำที่ลู่หว่านหว่านกล่าวอย่างรู้กาลเทศะ ซ่งจืออวี่ก็พลอยหน้านิ่วคิ้วขมวดลง
เขาคลายมือที่โอบลู่หว่านหว่าน ก้าวขึ้นไป กวาดตามองมารดาซ่งที่ยังคงตะโกนด่าชี้นิ้วสั่งการ "ท่านแม่ ท่านจะวุ่นวายอันใดอีก! พรุ่งนี้บุตรชายจะแต่งหว่านหว่านเข้าจวน ของเหล่านี้เตรียมไว้สำหรับพิธีวิวาห์ในวันรุ่ง ท่านทำเช่นนี้ จะให้ขายหน้าเพียงใด? นี่ใช่สิ่งที่ฮูหยินแห่งตระกูลใหญ่พึงกระทำหรือ?"
"หึ! เจ้ายังรู้หรือว่าข้าเป็นแม่ของเจ้า!" มารดาซ่งได้ยินคำนี้พลันกระโดดด้วยความโกรธ ชี้นิ้วใส่ซ่งจืออวี่ด่าอย่างเจ็บแค้น "ข้าว่าในสายตาเจ้าเวลานี้มีแต่หญิงชั่วผู้นั้นแล้ว!"