สองชั่วยามต่อมา เหยียนจงจัดเตรียมของตามรายการครบทุกอย่าง ขนย้ายเข้าสู่เรือนเจียสี่ทีละหีบๆ
และทำตามคำสั่งของคุณหนู เหยียนจงเพียงนำสิ่งของมาส่งถึงในลานบ้าน ส่งมอบให้เรียบร้อย ไม่เอ่ยวาจาเกินความจำเป็นแม้แต่คำเดียว และไม่รีรออยู่นานแม้แต่ชั่วขณะ
หากเป็นไปได้ ขอให้คนในห้องของไท่ไท่ชราได้เห็น
ซ่งจืออวี่ได้ยินว่าเหยียนจงนำของมาส่งครบตามจำนวน ความกังวลสุดท้ายในใจก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ตีงูต้องตีตรงเจ็ดนิ้ว ดูเหมือนครานี้ ตนจับจุดอ่อนของเหยียนหรูอวี้ได้อยู่หมัดจริงๆ
เจ้ากว่าง อู๋เถี่ยซาน... สองคนนี้ ช่างมีประโยชน์เสียจริง
"ฮึ รู้จักผ่อนปรนเสียตั้งแต่แรก เหตุใดต้องทำให้เรื่องราวน่าอับอายถึงเพียงนี้!" ซ่งจืออวี่หัวเราะเย็นชา วางถ้วยชาในมือลง แล้วก้าวย่างอย่างสง่าผ่าเผยไปยังกลางลาน
"ซ่งหลาง" เมื่อเห็นซ่งจืออวี่ออกมา ลู่หว่านหว่านก็รีบโผเข้าสู่อ้อมอก น้ำเสียงออดอ้อน "ซ่งหลางช่างเก่งกาจนัก ต่อให้พี่เหยียนมีสถานะสูงส่งเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงสตรี ภายภาคหน้าย่อมต้องพึ่งพาซ่งหลางอยู่ดี"
"ที่พี่เหยียนยอมมอบสมบัติล้ำค่ามากมายให้ซ่งหลาง ก็เพราะซ่งหลางวางแผนการได้อย่างแยบยล"
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นสำรวจสมบัติในลานอย่างไม่วางตา ในใจเบ่งบานดั่งบุปผา
ซ่งจืออวี่ถูกนางเอ่ยชมจนรู้สึกโปร่งโล่งสบายกาย สะบัดมือครั้งใหญ่ เอ่ยด้วยความฮึกเหิมว่า "หว่านหว่านยังชื่นชอบสิ่งใดในจวนนี้อีกหรือไม่ เอ่ยมาเถิด ไม่ว่าสิ่งใดที่เจ้าถูกใจ ข้าผู้เป็นสามีจะนำมาส่งถึงเบื้องหน้าเจ้าแน่นอน"
"คำพูดของซ่งหลางเป็นความจริงหรือ?"