“อยากรู้เหรอ?”
“กลัวว่าพอพูดออกไปแล้ว นายจะรับไม่ไหว”
“พูดมา!!” จ้าวเหวยกอดอก พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง
ราวกับวินาทีถัดไปก็จะลงมือแล้ว
“ตอนนั้นหัวหน้าห้องกำลังสารภาพรักกับฉัน ฉันบอกว่าจ้าวเหวยคนนี้ก็ไม่เลว นายลองไปคบกับเขาดูสิ แต่หัวหน้าห้องบอกว่าไอ้หมอนั่นนิสัยไม่ดี ต่อให้ผู้ชายทั้งโลกตายหมดก็ไม่มีวันชอบเขา”
“เหลวไหลทั้งเพ!!”
“นายอยากดมเอง ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้”
“ฉันเตือนนายไว้ก่อน นายจะคิดอะไรกับผู้หญิงคนอื่นฉันไม่สน
แต่ถ้ายังกล้ามาตอแยหัวหน้าห้องอีก ต่อให้ต้องเสี่ยงถูกไล่ออกจากโรงเรียน ฉันก็จะทำให้นายต้องชดใช้” จ้าวเหวยขยับเข้ามาใกล้แล้วพูดเสียงเบา
พูดจบก็ยกหมัดมาไว้ตรงหน้าจางเฟิง
จ้าวเหวยสูง 185 เซนติเมตร ร่างกายกำยำแข็งแรง
ดูจากรูปร่างแล้ว ถ้าจางเฟิงสู้ตัวต่อตัวกับเขาคงเสียเปรียบอย่างหนัก
แต่จางเฟิงไม่กลัว เพราะเขามีการหยุดเวลา
“เห่าเสร็จหรือยัง?”
“พูดอีกทีสิ!”
“นาย—เห่า—เสร็จ—หรือ—ยัง?”
จางเฟิงพูดชัดถ้อยชัดคำ ทีละคำ
จ้าวเหวยทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงชกออกไปทันที
แต่ขอโทษที การหยุดเวลาเร็วกว่านาย
เวลาพักที่เดิมทีเสียงดังวุ่นวาย
กลับเงียบกริบอีกครั้ง
ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว
ฝึกมวยทงเป้ยอีกสักหน่อยดีกว่า
คราวนี้มีเวลาเหลือเฟือ
จางเฟิงจัดท่าให้จ้าวเหวยก่อน
จากนั้นก็เตะเข้าที่หว่างขาไปหลายที
ใบหน้าก็ไม่เว้น ถอดรองเท้าแล้วฟาดแก้มซ้ายขวาข้างละสิบกว่าที
ถึงอย่างไรก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น จางเฟิงจึงไม่อยากลงมือหนักเกินไป
เอาแค่พอเป็นพิธีก็แล้วกัน
เมื่อการหยุดเวลาสิ้นสุดลง