“อืม”
“หลังจากเลิกกันได้หนึ่งสัปดาห์ ฉันก็รู้ว่าตัวเองท้อง ฉันไปหาเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมรับ บอกว่าฉันหาเรื่องไม่เลิก บอกว่าใครจะไปรู้ว่าเด็กเป็นลูกใคร แล้วยังบอกว่าอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาแบล็กเมลเขา”
“ฉันไม่กล้าบอกพ่อกับแม่ ถ้าพวกเขารู้เข้า… ถ้ารู้เข้า…”
เสิ่นนี้เหยียนอยากถามว่าทำไมถึงโง่ขนาดนี้ อยากถามว่าทำไมไม่บอกเธอให้เร็วกว่านี้ แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็กลืนมันกลับลงไป
เธออยากด่าอีกฝ่าย
แต่เธอด่าไม่ออกแล้ว
ตั้งท้อง เลิกกัน ถูกใส่ร้าย และไร้ที่พึ่ง
รอบตัวไม่มีใครสักคนให้พูดคุยด้วย แม้แต่ไปโรงพยาบาลก็ยังไม่กล้า ได้แต่หลบอยู่ในห้องตามลำพัง ใช้วิธีงุ่มง่ามที่ทำร้ายร่างกาย พยายามกำจัดสิ่งที่อยู่ในท้องออกไป
เสิ่นนี้เหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กดอารมณ์ที่ถาโถมลง แล้วพยายามควบคุมน้ำเสียงให้สงบที่สุด
“เรื่องนี้ฉันจะเก็บเป็นความลับ จะไม่มีใครรู้ วางใจเถอะ”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อว่า “เรื่องเฟย์นา… เธอถ่ายรูปคุณไว้ใช่ไหม”
ไหล่ของโจวอี้เล่อสั่นเบา ๆ เธอไม่พูดอะไร แต่ปฏิกิริยานั้นก็อธิบายทุกอย่างแล้ว
เสิ่นนี้เหยียนไม่ซักต่อ เพียงยื่นมือไปวางทับหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ
“เรื่องรูปฉันจัดการเอง คุณไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พักฟื้นให้ดี”
ริมฝีปากของโจวอี้เล่อขยับสองครั้ง เสียงเบาจนเหมือนจะสลายหายไปในอากาศ
“…เสิ่นนี้เหยียน ฉันขอโทษ”
——
ตรงปลายทางเดิน เจียงอวิ๋นเฉินพิงกำแพง มือกำโทรศัพท์ไว้ หน้าจอยังสว่างอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งวางสาย