ผับเฟยอวี่ ห้องวีไอพีชั้นบนสุด
เบาะนั่งหนังสีเข้ม โต๊ะหินอ่อน
เหวินเจ้าเหย่านั่งพิงอยู่ตรงกลางเบาะ มือข้างหนึ่งพาดบนพนักโซฟา อีกข้างถือแก้ววิสกี้ ก้อนน้ำแข็งค่อย ๆ หมุนอยู่ในของเหลวสีอำพัน ส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ
ฝั่งตรงข้ามมีคนนั่งอยู่สามคน
ไป๋เหอฉีนั่งไขว่ห้าง กระดุมคอเสื้อปลดออกสองเม็ด มือหมุนโทรศัพท์เล่น ทิ้งตัวเอกเขนกอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน
เสิ่นจั๋วนั่งหลังตรง มีเอกสารวางอยู่บนตัก ปากกาหมึกซึมคีบอยู่ระหว่างนิ้ว เห็นชัดว่าเพิ่งเสร็จจากธุระจริงจังสักอย่างแล้วถูกเรียกมา
เจ้าซิงหลานพิงอยู่ข้างหน้าต่าง มือหนึ่งวางบนขอบหน้าต่าง อีกมือถือแก้วเหล้า สายตากวาดผ่านฝูงคนที่เคลื่อนไหวขวักไขว่ในพื้นที่ปาร์ตี้ด้านล่างอย่างไม่ใส่ใจ
“สรุปว่าดึกดื่นป่านนี้เรียกพวกเรามา ก็เพื่อเซ็นสัญญาฉบับนี้เหรอ?” เสิ่นจั๋วปิดปลอกปากกาแล้วเงยหน้ามองเหวินเจ้าเหย่ “เซ็นทางโทรศัพท์ไม่ได้หรือไง?”
“ถ้าเซ็นทางโทรศัพท์ แล้วใครจะเลี้ยงเหล้าพวกนายล่ะ?” เหวินเจ้าเหย่ยกแก้วขึ้นจิบหนึ่งคำ
ไป๋เหอฉีหัวเราะเยาะ หันไปมองเสิ่นจั๋ว “นายยังไม่เข้าใจเขาอีกเหรอ? ถ้าเขาเซ็นสัญญาทางโทรศัพท์ได้ตั้งแต่แรก แล้วจะอวดว่ามีแฟนได้ยังไงล่ะ?”
เสิ่นจั๋วเลิกคิ้วมองเหวินเจ้าเหย่ “เมื่อก่อนนายไม่ได้เกลียดการนัดสังสรรค์แบบนี้ที่สุดหรอกเหรอ? วันนี้กลับเป็นคนจัดเอง ฉันนึกว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกซะอีก”
ไป๋เหอฉีรับคำ “อย่ามองแต่ท่าทางสุภาพบุรุษของเขาตอนนี้สิ ตอนจีบคนเขาหน้าด้านจะตาย เด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขาเจ็ดปี เปิดปากมาก็เรียกเขาว่าเบบี๋ ฉันยังอายแทนเลย”