เธอจำได้แม่นว่าเมื่อคืนเขายังโทรศัพท์อยู่ แล้วหลังจากนั้นเธอก็หลับไป
เธอไม่รู้เลยว่าเขาวางสายตอนไหน แล้วตอนไหนที่เขา...
เสิ่นนี้เหยียนยกมือปิดหน้า ส่งเสียงคร่ำครวญในใจ
เธอหลับเหมือนหมูเลย!
โดนใครบางคนดูดคอจนเต็มไปด้วยรอยจ้ำ ยังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด!
เธอค่อย ๆ ขยับออกจากอ้อมแขนเขาทีละนิดอย่างระมัดระวัง
เหวินเจ้าเหย่ขมวดคิ้ว พลิกตัวนอนตะแคง
เสิ่นนี้เหยียนฉวยโอกาสลื่นลงจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำทันที
ในกระจก ตั้งแต่หลังใบหูลงมาถึงกระดูกไหปลาร้าของเธอเต็มไปด้วยรอยแดงถี่ยิบ
เขาแอบจูบเธอตอนหลับไปนานแค่ไหนกันแน่?!
เสิ่นนี้เหยียนลนลานค้นหาคอนซีลเลอร์มาแต้มปกปิดอยู่กว่าสิบนาที ในที่สุดก็กลบรอยพวกนั้นได้เกือบหมด
เธอเปลี่ยนชุดนักเรียนเสร็จ ก็แอบย่องออกจากห้อง
เสิ่นนี้เหยียนนั่งอยู่ในห้องเรียน เงยคอขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้คอนซีลเลอร์แห้งสนิทใต้แสงแดด
โจวอี้เล่อขยับเข้ามาถาม “คอเธอเป็นอะไรน่ะ?”
“นอนตกหมอนน่ะ”
“เธอทาคอนซีลเลอร์อยู่หรือเปล่า?”
“ฉัน... ปิดรอยสิวน่ะ!”
โจวอี้เล่อทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสักนิด กำลังจะซักต่อ ประตูหน้าห้องก็ถูกผลักเปิดขึ้นเสียก่อน
หญิงสาวลูกครึ่งร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามา ผมยาวสีน้ำตาลลอนเป็นคลื่นสยายอยู่บนบ่า ใบหน้าคมสวยมีมิติและดูโดดเด่น
ฟีน่า แอนเดอร์สัน หัวหน้าห้องชั้นมัธยมปลายปีสาม ห้อง A ของสถาบันการศึกษาเอลตัน ครอบครัวทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ เป็นคนที่มีอิทธิพลและมีเสียงในห้องเรียนไม่น้อย
“ทุกคน วันนี้เป็นวันเกิดฉัน จองร้านบาร์ราตรีไว้แล้วนะ สามทุ่ม ทุกคนต้องมานะ”