เสิ่นนี้เหยียนชะงักไปกับการกระทำของเขา ริมฝีปากยังแตะรสหวานเย็น ๆ อยู่เล็กน้อย เธอเผลอแลบปลายลิ้นออกมาเลีย
เธอไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนี้ถูกใจความชอบแกล้งของผู้ชายอย่างเขาเข้าเต็ม ๆ
เหวินเจ้าเหย่มองปลายลิ้นที่ตวัดครีมเข้าไป ก่อนจะหดกลับเข้าไปหลังริมฝีปาก เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง ดูดเอาความหวานที่หลงเหลืออยู่พร้อมกับกลิ่นอายของเธอเข้าไปในปาก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงยอมปล่อยเธอ นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านริมฝีปากล่างของเธอ
“ลองชิมอีกทีสิ” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้
เสิ่นนี้เหยียนเม้มริมฝีปาก รสหวานละมุนแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ปะปนกับกลิ่นอายของเขาเล็กน้อย
“หวานจัง”
“อืม” นิ้วหัวแม่มือของเหวินเจ้าเหย่เลื่อนจากริมฝีปากล่างไปยังมุมปาก กดเบา ๆ “ฉันก็ว่าอย่างนั้น”
สิ้นเสียงก็เห็นใบหน้าของเด็กสาวแดงระเรื่อตั้งแต่โคนหู ลามลงไปถึงลำคอ แม้แต่กระดูกไหปลาร้ายังขึ้นสีแดงจาง ๆ
เสิ่นนี้เหยียนทั้งอายทั้งโมโห หลบสายตาไปอีกทาง พลางด่าตัวเองในใจไปแปดร้อยรอบ
เสิ่นนี้เหยียน แกจบเห่แล้ว!
ตอนนี้เขาพูดอะไรขึ้นมาแค่ประโยคเดียว แกก็คิดลึกไปหมดแล้ว ยังเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสามที่บริสุทธิ์ผุดผ่องคนเดิมอยู่ไหม?
ความหนักแน่นที่เมื่อก่อนแม้แต่มือผู้ชายก็ไม่เคยจับหายไปไหนแล้ว?
โดนเขาพาเสียคนแล้ว!
เสียคนไปหมดแล้ว!
แต่สภาพของเธอตอนนี้ เมื่ออยู่ในสายตาเหวินเจ้าเหย่ กลับยิ่งทำให้เขาอยากก้มลงจูบเธออีกครั้ง
แต่เขาอดกลั้นไว้ ถ้าจูบต่อไป มื้อนี้คงไม่ต้องกินกันแล้ว