เสิ่นนี้เหยียนชักมือกลับมาอย่างพึงพอใจ แล้วยืดเส้นยืดสายอีกครั้ง ส่งเสียงฮึมฮัมผ่านลำคอ ก่อนฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นเป็นช่องแคบ ๆ ขนตาชื้นฉ่ำ สายตายังพร่ามัวจับโฟกัสไม่ได้
เหวินเจ้าเหย่นอนตะแคงอยู่ข้าง ๆ มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ อีกข้างดึงผ้าห่มลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นอารมณ์ของเธอ
“วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน ฉันลาหยุดให้แล้ว นอนต่ออีกสักหน่อยนะ”
เปลือกตาที่เพิ่งเปิดแง้มของเสิ่นนี้เหยียนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำว่าไม่ต้องไปโรงเรียน พอได้ยินว่าให้นอนต่ออีกสักหน่อย ก็ปิดกลับลงไปสนิท
เปลือกตาปิดลง ลมหายใจค่อย ๆ หนักสม่ำเสมอ ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที
เหวินเจ้าเหย่มองใบหน้าที่หลับสนิทอีกครั้งภายในสามวินาทีนั้น นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ ลมหายใจที่ผ่อนออกมาจากอกแตะลงตรงข้างลำคอของเธอ
เขาก้มลงจูบตรงหางตาเธอแผ่วเบา แล้วชักมือกลับ ปิดโคมไฟหัวเตียง ก่อนพลิกตัวลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ
ตอนเหวินเจ้าเหย่ลงมาชั้นล่าง ที่เตาทั้งสี่จุด ได้แก่ ครัวจีน ครัวตะวันตก มุมทำเส้น และมุมขนมหวาน ต่างมีเชฟในชุดเครื่องแบบสีขาวยืนประจำอยู่ วัตถุดิบที่ขนส่งทางอากาศมาเมื่อเช้าวางเรียงเป็นระเบียบบนเขียงในกล่องเก็บความสด
เขาเดินผ่านโซนเตรียมอาหารไปยังเตาครัวจีนด้านในสุด แล้วก้มลงหยิบผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มจากตู้ล่าง
หัวหน้าเชฟถือซี่โครงหมูที่เพิ่งละลายน้ำแข็งเดินเข้ามา พอเห็นผ้ากันเปื้อนในมือเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณเหวิน นี่คุณจะ…?”
“ผมทำเอง พวกคุณช่วยเป็นลูกมือก็พอ”