เหวินเจ้าเหย่ไม่แม้แต่จะปรายตามองอีกฝ่าย เพียงยื่นมือดึงขวดเบียร์ออกจากมือเสิ่นนี้เหยียนเบา ๆ เปิดฝาแล้วค่อยส่งคืนให้ น้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“เธอบรรลุนิติภาวะแล้ว ถูกกฎหมาย”
ไป๋เหอฉี: “……”
เสิ่นนี้เหยียนรับเบียร์มา ก้มหน้าจิบไปนิดหนึ่ง ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงรสขมจาง ๆ ของมอลต์ เธอย่นจมูกแล้วไม่ดื่มอีก
“ไม่ชอบดื่มเหรอ”
“ขม ๆ น่ะ” เธอบ่นพึมพำเสียงเบา
“งั้นก็ไม่ต้องดื่มแล้ว”
“ไม่ได้ หยิบมาแล้วก็ต้องดื่มให้หมด จะได้ไม่เปลือง”
เหวินเจ้าเหย่ยื่นมือหยิบขวดเบียร์จากมือเธอ แล้วเงยหน้าดื่มจากตรงที่เธอเพิ่งจิบไป
เสิ่นนี้เหยียนกำลังจะพูดว่าปากขวดตรงนั้นเธอใช้แล้ว แต่ก็เห็นลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง เขากลืนเบียร์ลงไปเรียบร้อยแล้ว
ไป๋เหอฉีที่อยู่ข้าง ๆ มองจนอดทึ่งไม่ได้
เงาร่างหนึ่งถือแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่ครึ่งแก้วเดินเข้ามา หยุดข้างเหวินเจ้าเหย่แล้วยื่นแก้วให้
“พี่เหวิน ดื่มน้ำหน่อยครับ”
เสิ่นนี้เหยียนมองตามมือคู่นั้นขึ้นไป แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
ชายที่ยื่นน้ำให้สวมชุดแข่งรถสีเทาเข้ม ใบหน้าคมคายเป็นมิติ จมูกโด่งเป็นสัน เบ้าตาลึก คิ้วตาคมเข้มชวนให้นึกถึงลูกครึ่ง
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น แทบจะเหมือนกับของคนคนหนึ่งไม่มีผิด
เธอเผลอพูดออกมาโดยไม่ทันคิด “เอ๊ะ... นายหน้าตาเหมือนเฟย์นาเลย”
ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้น “เฟย์นาเป็นน้องสาวผมครับ ผมชื่อแอนเดอร์สัน เป็นนักแข่งรถที่เซ็นสัญญากับคลับของพี่ไป๋”
เสิ่นนี้เหยียนเข้าใจขึ้นมาทันที