เสิ่นนี้เหยียนผลักประตูวิลล่าเข้าไป
“พี่! หนูกลับมาแล้ว!”
ในบ้านเปิดไฟสว่าง ที่ตู้รองเท้าตรงโถงทางเข้ามีรองเท้าผ้าใบผู้ชายวางอยู่คู่หนึ่ง เสียงโทรทัศน์ดังมาจากห้องนั่งเล่น
เสียงเธอเพิ่งขาดคำ จู่ ๆ ก็มีคนกระโดดออกมาจากหลังประตูพร้อมร้อง “แฮ่!”
เสิ่นนี้เหยียนตกใจจนถุงเก็บความร้อนในมือแทบปลิวหลุดออกไป
พอเห็นชัดว่าเป็นใคร เธอก็โมโหจนกระทืบเท้าปึง ๆ
“พี่! พี่ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ! โตขนาดนี้แล้วยังเล่นอะไรแบบนี้อีก!”
เสิ่นเหยวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่เอาไหน
เขายื่นมือไปขยี้หัวน้องสาว ก่อนก้มมองถุงเก็บความร้อนใบใหญ่สี่ใบที่เธอถืออยู่
“โอ้โห? ซื้อมาให้พี่ตั้งเยอะเลยเหรอ?”
“ใช่สิ~ รีบลองชิมเร็ว!”
เสิ่นนี้เหยียนวางถุงเก็บความร้อนลงบนโต๊ะกลาง แล้วเปิดฝาออก กลิ่นหอมเข้มข้นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่นในพริบตา
เสิ่นเหยวเห็นโลโก้บนถุง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“...หลิวหลี่เกอ?”
เขาเงยหน้ามองน้องสาว คิ้วขมวดเข้าหากัน
“ใครพาเธอไป?”
หัวใจเสิ่นนี้เหยียนกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง เธอเอียงหัวเล็กน้อย
“เพื่อนร่วมชั้นน่ะ! เพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกัน! ที่บ้านเขารวยมาก ชวนหนูไปกินข้าวแล้วก็ดูหนัง หนูบอกว่าพี่ยังไม่ได้กินข้าว เขาเลยให้ทางครัวแพ็กมาเพิ่มอีกชุดให้หนูเอากลับมาฝากพี่!”
เสิ่นเหยวส่งเสียงอือรับคำ ไม่ได้ถามต่อ แล้วก้มหน้ากินกับข้าวอย่างตั้งใจ
เสิ่นนี้เหยียนแอบถอนหายใจโล่งอก ก่อนย่องขึ้นไปชั้นบนเงียบ ๆ
ยามค่ำคืนยิ่งลึกเข้าไปทุกที เสิ่นเหยวกินอาหารที่สั่งมาจนหมด ปิดโทรทัศน์แล้วเตรียมขึ้นชั้นบน