เหวินเจ้าเหย่เป็นคนที่กุมอำนาจกลุ่มบริษัทเหวินได้อย่างมั่นคงตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี
เขามีวิธีการเด็ดขาดและโหดเหี้ยม ไม่เคยไว้หน้าใคร
คนที่เคยทำให้เขาขุ่นเคือง ไม่มีใครสักคนที่ยังอยู่ในแวดวงสังคมของกรุงปักกิ่งได้ต่อ
คนในวงการต่างรู้เรื่องราวการสร้างตัวของเขาเป็นอย่างดี
พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ตอนอายุสิบเจ็ดปี เขาต้องแบกรับภาระของทั้งตระกูลเพียงลำพัง เริ่มจากเป็นตัวแทนจำหน่ายยาในระดับล่างสุด ค่อย ๆ กลืนกิจการ ขยายธุรกิจ และควบรวมกิจการ จนใช้เวลาเพียงสิบปีผลักดันตระกูลเหวินให้กลายเป็นยักษ์ใหญ่ที่ครอบคลุมหลายธุรกิจ ทั้งการแพทย์ อิเล็กทรอนิกส์ เทคโนโลยี และการศึกษา
แต่มีคนไม่มากนักที่รู้ว่าเหตุผลที่เขาให้ความสำคัญกับธุรกิจการศึกษาเป็นพิเศษ ก็เพราะแม่ของเขาเคยเป็นครูมาก่อน
สถาบันการศึกษาเอลตันเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในอาณาจักรธุรกิจการศึกษาของตระกูลเหวิน
ตำแหน่งกรรมการสหกรณ์ เมื่ออยู่ในรายชื่อตำแหน่งยาวเหยียดของเขาแล้ว นับเป็นหนึ่งในตำแหน่งที่ไม่สะดุดตาที่สุดด้วยซ้ำ
แต่คนอย่างเขา เมื่อครู่ระหว่างประชุมกลับเสียสมาธิเพราะข้อความในโทรศัพท์
ที่สนามม้าของสถาบันการศึกษาเอลตัน เสิ่นนี้เหยียนเปลี่ยนชุดขี่ม้าเรียบร้อยแล้วยืนอยู่หน้าคอกม้า
บูทยาวสีดำหุ้มเรียวขา กางเกงขี่ม้าสีขาวขับให้ขาทั้งสองข้างดูยาวตรง ส่วนท่อนบนเป็นแจ็กเก็ตขี่ม้าสีดำเข้ารูป ที่คอผูกผ้าพันคอผืนหนึ่งไว้
ผมยาวถูกเกล้ามวยเก็บไว้ในหมวกกันน็อก เผยใบหน้าเล็กขาวสะอาดเต็ม ๆ ความออดอ้อนตรงหว่างคิ้วถูกชุดทะมัดทะแมงนี้กลบลงไปหลายส่วน กลับเพิ่มความสง่างามคล่องแคล่วขึ้นมาแทน