ริมฝีปากของเด็กสาวนุ่มเหมือนมาร์ชแมลโลว์ มีกลิ่นลิปบาล์มสตรอว์เบอร์รีหอมหวานชื่นใจ เธอแนบเข้ามาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วดูดริมฝีปากล่างของเขาเบา ๆ
แตะแล้วผละออกทันที
เธอถอยออกมาครึ่งก้าว เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาอย่างว่าง่าย
ลูกกระเดือกของเหวินเจ้าเหย่ขยับขึ้นลง สายตาดำสนิททอดข้ามศีรษะเธอไปหยุดที่เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสีฟ้าขาวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
เว่ยชูเฉิงหน้าซีดเผือด ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด
เขาเห็นเด็กสาวที่สวยราวกับตุ๊กตาคนนั้นเขย่งปลายเท้าจูบผู้ชายอีกคน
ผู้ชายคนนั้นมีบุคลิกสูงส่งและเย็นชา แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูเหมือนเป็นคนละโลกกับเขาแล้ว
เขายังเห็นผู้ชายคนนั้นยกมือขึ้นประคองท้ายทอยเด็กสาว ก่อนก้มลงจูบริมฝีปากของเธออีกครั้ง ราวกับกำลังประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของ
จากนั้นทั้งสองก็จับมือกันแน่น เดินหันหลังเข้าไปในโรงเรียน
เว่ยชูเฉิงอยากวิ่งตามไป แต่เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียวก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสองคนที่หน้าประตูขวางไว้
“ขอโทษครับ บุคคลภายนอกห้ามเข้า”
เว่ยชูเฉิงทำได้เพียงมองร่างในชุดสีเหลืองอ่อนเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ
เด็กสาวที่เขาชอบมานานขนาดนั้นไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
เสิ่นนี้เหยียนรู้สึกได้ว่าสายตาจากด้านหลังหายไปจนหมดแล้ว จึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
เหวินเจ้าเหย่สาวเท้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเสิ่นนี้เหยียนต้องวิ่งเหยาะ ๆ ตามถึงจะทัน
เธอเขย่ามือที่จับประสานกันอยู่