คาเยนน์จอดลงจริง ๆ
นิ้วมือที่กำพวงมาลัยของเหวินเจ้าเหย่เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเข้าเกียร์ถอยหลัง ตัวรถค่อย ๆ ถอยไปด้านหลัง
ในจังหวะที่เขากำลังจะขับทับร่างเธอไปตรง ๆ
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เหวินเจ้าเหย่ชะงักการกระทำ เขาก้มมองหน้าจอ ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจถูกความอบอุ่นบางเบาปกคลุมลง
เขาปล่อยเบรกแล้วเปลี่ยนกลับเข้าเกียร์เดินหน้า
คาเยนน์แล่นออกจากโรงรถ หายลับไปในม่านฝนอย่างสิ้นเชิง
ฟางจือได้แต่มองรถคันนั้นแล่นจากไปต่อหน้าต่อตา
“ไม่ใช่สิ... ทำไมเขาไม่ลงมาล่ะ!? ไปจริง ๆ เหรอ?”
【โฮสต์อย่าเพิ่งร้อนใจ นี่เป็นเพียงช่วงเริ่มต้นของการเข้าหา ความรู้สึกต่อต้านของพระเอกเป็นเรื่องปกติ เมื่อได้พบกันอีกหลายครั้ง ระดับความประทับใจก็จะค่อย ๆ สะสมขึ้นเอง】
ฟางจือกัดริมฝีปาก แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังจากรถของเหวินเจ้าเหย่แล่นออกจากโรงรถ เขาก็กดโทรหาเสิ่นนี้เหยียน
ปลายสายดังอยู่สองครั้ง ก่อนอีกฝ่ายจะรับ
“อาเย่!”
“อืม ฉันจะไปรับ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง”
“อ่า... คือว่า... อาเย่ ไม่ต้องมารับฉันหรอก”
เหวินเจ้าเหย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เป็นอะไร?”
“ฉะ...ฉันจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นคืนนี้! พวกเรานัดกินข้าวเย็นกันไว้ นายไม่ต้องมารับหรอก เดี๋ยวฉันเรียกรถกลับเองก็ได้!”
เหวินเจ้าเหย่ขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ความเร็วรถก็ลดลงด้วย
“เพื่อนร่วมชั้นคนไหน?”
“ก็... ผู้หญิงสองสามคนในห้องน่ะ นายไม่รู้จักหรอก โธ่เอ๊ย วางใจเถอะ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ!”