หยางรุ่ยดื่มกาแฟกับเพื่อนสนิทเสร็จแล้วก็ไม่ได้ไปชอปปิงต่อ แต่กลับบ้านตรง ๆ
เธอหยิบรูปที่แอบถ่ายไว้ขึ้นมาดู ตอนแรกคิดว่าภาพแอบถ่ายแบบลวก ๆ อย่างนี้คงออกมาไม่ดีเท่าไร แต่พอเพ่งมองรูปอย่างละเอียด เธอก็อดยกมือกุมอกไม่ได้
หยางรุ่ยล้มตัวลงบนเตียง พลางดูรูปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างละเอียด ในภาพ บรรยากาศภายในคาเฟ่พร่าเลือน มีเพียงใบหน้าของชายหนุ่มในเสื้อยืดสีขาวที่คมชัดเป็นพิเศษ ผิวขาวเนียนละเอียด โหนกคิ้วคมสัน และแนวกรามที่ชัดยิ่งกว่าแผนชีวิตของเธอเสียอีก
แสงแดดอ่อนโยนโอบล้อมเขาไว้ เขาเท้าคาง ก้มตามองอย่างครุ่นคิด ราวกับในวินาทีนั้นทั้งโลกหยุดนิ่งไปหมด
หล่อเกินไปแล้ว
หยางรุ่ยตั้งใจจะแต่งรูปก่อนโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต แต่พอเปิดแอปแต่งภาพขึ้นมา กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน
รูปนี้สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ไม่ว่าจะแต่งอย่างไรก็มีแต่จะเกินความจำเป็น
หยางรุ่ยเปิดบัญชีเวยป๋อที่มีผู้ติดตามมากกว่าห้าแสนคน แล้วโพสต์ข้อความหนึ่ง
รุ่ยรุ่ยวันนี้กินข้าวหรือยัง: «วันนี้ไปดื่มกาแฟกับเพื่อนสนิทแล้วเจอหนุ่มหล่อหน้าฟ้าประทาน! รูปต้นฉบับไม่แต่ง!»
ภาพประกอบคือรูปที่เธอแอบถ่ายไว้
เพื่อป้องกันไม่ให้หนุ่มหล่อตามมาคิดบัญชี หยางรุ่ยจึงปักหมุดข้อความหนึ่งไว้ในช่องแสดงความคิดเห็นด้วย
«ถ้าทำให้ไม่พอใจ ทักมาด่าฉันได้เลย เดี๋ยวลบให้~»
หลังโพสต์รูป หยางรุ่ยก็เริ่มไถดูความคิดเห็นอย่างอารมณ์ดี ทุก ๆ วินาทีเธอจะกดรีเฟรชหนึ่งครั้ง แล้วเปิดรูปนั้นขึ้นมาคลั่งรัก
ทำไมถึงหล่อขนาดนี้ได้เนี่ย!
นี่แค่ถ่ายติดด้านข้างนะ ถ้าเห็นหน้าตรงคงยิ่งตะลึงกว่านี้อีก!
จากที่เธอเห็นกับตา หนุ่มหล่อคนนี้ยังขึ้นกล้องไม่ค่อยดีด้วยซ้ำ รูปถ่ายถ่ายทอดความหล่อของเขาออกมาไม่ได้ถึงหนึ่งในสิบเลย
คิดถึงตรงนี้ หยางรุ่ยก็รู้สึกเสียดายขึ้นมานิด ๆ วันนี้ทำไมเธอไม่กล้าขอช่องทางติดต่อเขานะ?
เธอไถดูอยู่นาน แต่ยังไม่มีความคิดเห็นอะไรโผล่มา หยางรุ่ยจึงคิดว่าอินเทอร์เน็ตคงค้าง เตรียมไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วตัดต่อคลิป
แต่เธอไม่รู้เลยว่าในช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ บัญชีเวยป๋อของเธอผ่านแรงสั่นสะเทือนระดับไหนมาแล้ว
คนกลุ่มแรกที่เห็นโพสต์นี้คือเหล่าแฟนคลับของหยางรุ่ย พวกเขาอ่านเนื้อหาที่เธอโพสต์แล้วแทบจะแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่า
«อ๊ากกกกกกก! (เสียงกรีดร้องของตัวตุ่น) พี่สาว! พี่สาวแท้ ๆ! เจอหนุ่มหล่อระดับเทพที่ไหนเนี่ย! ขอพิกัดหน่อย (ลงไปกลิ้งกับพื้น) (ลุกขึ้นยืน) (คุกเข่าลงอีกครั้ง) ฉันอยากได้พิกัด! (ตะโกนจนเสียงแหบ) ฉันก็อยากบังเอิญเจอหนุ่มหล่อ! (ล้มลงอีกครั้ง) (กลิ้งไปมา) (คลานอย่างมืดมน)»
«โห พี่รุ่ยรุ่ยวันนี้ดวงดีอะไรขนาดนี้! ฉันไปสิงอยู่คาเฟ่ทุกวัน ทำไมเจอแต่ลุงแคะขี้เล็บกันนะ (ทุบโต๊ะ)»
«เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ ทำไมด้านข้างนี่ดูคุ้น ๆ ...ฉันเคยเห็นที่ไหนหรือเปล่า? (ตกอยู่ในห้วงความคิด)»
«คนข้างบนไม่ต้องคิดแล้ว หนุ่มหล่อก็หน้าตาเหมือน ๆ กันหมดแหละ ส่วนคนขี้เหร่ต่างหากที่ขี้เหร่กันคนละแบบ (อีโมจิหมา)»
«รุ่ยรุ่ย! เธอนี่มันไม่ได้เรื่องเลย! หนุ่มหล่อขนาดนี้ดันแอบถ่ายอย่างเดียว ไม่เข้าไปขอวีแชตเหรอ?! เธอทำแบบนี้กับพวกเราที่กำลังหิวโหยรอคอยอยู่ได้ยังไง! (เจ็บปวดใจเหลือเกิน)»
«ขำจะตาย ช่องความคิดเห็นกลายเป็นงานรวมญาติขนาดใหญ่ แค่เห็นด้านข้างของพี่คนนี้ สาว ๆ หลายหมื่นคนก็อกหักพร้อมกันแล้ว»
«มีแค่ฉันคนเดียวไหมที่คิดว่าธรรมดา... (กระซิบ)»
«ใช่ มีแค่เธอคนเดียว เธอคือผู้ถูกเลือก เธอคือไฟ เธอคือแสงสว่าง เธอคือคนปัญญาอ่อนเพียงหนึ่งเดียว (ยิ้ม)»
«คนที่บอกว่าธรรมดาน่ะ ออกมานี่เลย เอารูปแฟนตัวเองมาให้ทุกคนดูหน่อยสิว่าแบบไหนถึงเรียกว่าไม่ธรรมดา (พับแขนเสื้อ)»
«เดี๋ยวก่อน ๆ ๆ นี่คนจริงเหรอ? หรือเอไอสร้างขึ้นมา? ตอนนี้ฉันแยกหนุ่มหล่อของจริงกับเอไอไม่ออกแล้ว!»
«คนข้างบน นี่ของจริง ฉันเพิ่งลองใช้เอไอจำลองดู สร้างหน้าแบบนี้ไม่ได้เลย โครงหน้าดีเกินไปแล้ว!»
«เพื่อนฉันเรียนศิลปะ เธอบอกว่าระดับความลึกของใบหน้า ฐานจมูก แล้วก็มุมกรามแบบนี้ ต่อให้วาดก็วาดออกมาไม่ได้ ถ้าวาดออกมาครูคงด่าว่า “คิดว่านายแบบเป็นหุ่นสามมิติหรือไง” (คุกเข่าแล้ว)»
«สรุปแล้วนี่ใครกันแน่??? มีใครรู้จักไหม??? รอคำตอบอยู่นะ ด่วนมาก เพื่อนสนิทฉันอยากเห็นหน้าตรงสักครั้งก่อนตาย»
«ขำจะตาย คนข้างบน เพื่อนสนิทที่ว่าเป็นตัวเองใช่ไหม?»
«@รุ่ยรุ่ยวันนี้กินข้าวหรือยัง พี่รุ่ยรุ่ยยังอยู่ไหม??? อย่าบอกนะว่ากำลังคุยกับหนุ่มหล่ออยู่??? พูดอะไรหน่อยสิ!!!»
«หล่อมาก ขอถามหน่อยว่านี่เป็นภาพหลุดจากละครของดาราคนไหนเหรอ? ฉันจะไปรอชม (ทำมือเป็นรูปหัวใจ)»
«คนข้างบน ขอร่วมด้วย»
«ขอร่วมด้วย!»
«หนุ่มหล่อคนนี้ช่วยทักข้อความส่วนตัวมาหาฉันที!!»
«(หื่น) (หื่น) (หื่น)»
………………
เพียงสิบกว่านาที ช่องแสดงความคิดเห็นของโพสต์นี้ก็มีข้อความต่อกันเป็นพรืด นอกจากแฟนคลับของหยางรุ่ยแล้ว ยังมีคนทั่วไปอีกมากมายแห่เข้ามาร่วมวงด้วย
«หน้าของพี่คนนี้เป็นแบบที่มองครั้งแรกก็ว่าสวยดี มองครั้งที่สองแล้วเริ่มรู้สึกว่าไม่ธรรมดา พอมองครั้งที่สามก็ร้องว่าให้ตายเถอะ ฉันตกหลุมรักแล้ว! หล่อจนติดตาเกินไป!»
«ตั้งรูปนี้เป็นวอลเปเปอร์แล้ว! สวยมาก!»
«สรุปแล้วนี่เป็นดาราชายคนไหนกัน?»
«คนข้างบน ฉันคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาสิบปี ไม่เคยเห็นเขาเลย น่าจะไม่ใช่คนในวงการ»
ใต้ความคิดเห็นนี้มีคนเข้ามาต่อข้อความทันที
«ใช่ ๆ ๆ ฉันอยู่หลายวงการ ยังไม่เคยเห็นเขาเลย ดูท่าจะไม่ใช่คนในวงการจริง ๆ»
«หน้าตาดีขนาดนี้ ถ้าเข้าวงการไปแล้วจะไม่มีใครรู้จักได้ยังไง?»
«เห็นด้วย ขอร่วมด้วย»
………………
ช่องความคิดเห็นคึกคักราวกับตลาดสด กว่าหยางรุ่ยจะล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำเสร็จ และเดินออกมา ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เธอแปะแผ่นมาสก์หน้า ฮัมเพลงเบา ๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน คิดในใจว่า: มาดูกันซิว่ามีพี่สาวน้องสาวกี่คนชมว่าฉันตาถึง
จากนั้นเธอก็กดเข้าเวยป๋อ
เวยป๋อค้างอยู่นานกว่าจะเข้าได้ หยางรุ่ยเขย่าโทรศัพท์อย่างงุนงง
«แปลกจัง ฉันเพิ่งเปลี่ยนโทรศัพท์เอง ทำไมถึงค้างแล้วล่ะ?»
เธอรออีกพักหนึ่ง ถึงได้เข้าไปยังหน้าโปรไฟล์
จากนั้นหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที...หยางรุ่ยนิ่งอึ้งไป
เธอใช้เวลาหนึ่งนาทีเต็ม ๆ กว่าจะขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ
ยอดถูกใจ: 780,000+
ความคิดเห็น: 100,000+
แชร์: 1,230,000+
ข้อความส่วนตัว: 99+
ดวงตาของหยางรุ่ยเบิกกว้างยิ่งกว่ารูบนแผ่นมาสก์หน้าเสียอีก
«อะ...อะไรเนี่ย???»
เธอกดเข้าไปในช่องแสดงความคิดเห็นอย่างมือสั่น นิ้วยังไม่ทันเลื่อนลงไปสองครั้ง ก็ถูกข้อความ «อ๊ากกกกกกก» มากมายถาโถมใส่จนมิด
เธอเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ ยิ่งเลื่อนก็ยิ่งเร็ว ยิ่งดูยิ่งงง ทำไมความคิดเห็นถึงเยอะขนาดนี้?
คนพวกนี้มาจากไหนกันหมด?
บัญชีที่มีผู้ติดตามห้าแสนของเธอ ปกติโพสต์คลิปหรือรูปข้อความทีไรก็มีความคิดเห็นแค่ไม่กี่ร้อย วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอเปิดข้อความส่วนตัวต่อ ทั้งหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความ «ขอดูหน้าตรง» «ขอพิกัด» «ขอช่องทางติดต่อ» และ «พี่สาวยังอยู่ไหม»
หยางรุ่ยงุนงงอยู่บ้าง แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอาจจะค้นพบเรื่องใหญ่เข้าแล้ว
……………………
หลังกลับถึงบ้าน ใบหน้าของเซี่ยเถายังคงร้อนผ่าวไม่หาย เธอนึกถึงใบหน้าของหลินอวี้อู้ที่ทำให้คนลืมไม่ลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าต่างแชตของเขา
รูปโปรไฟล์ของหลินอวี้อู้เป็นลูกแมวสองตัว ตัวหนึ่งเป็นแมวสีส้มตัวเล็ก อีกตัวเป็นแมวสีขาวตัวเล็ก ทั้งคู่ดูสะอาดสะอ้าน อาบไล้ด้วยแสงแดด ส่วนชื่อบัญชีของเขาก็เรียบง่ายมาก เป็นชื่อจริงของเขาเอง
เซี่ยเถาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ลงในหน้าต่างแชตว่า: «อยู่ไหม?»
เธอกดส่ง แล้วก็เริ่มรออย่างกระวนกระวาย
แต่ไม่นาน หลินอวี้อู้ก็ตอบกลับมา
«อยู่ครับ มีอะไรเหรอพี่เถา?»
เห็นชายหนุ่มเรียกเธออย่างว่าง่ายว่าพี่เถา พอประกอบกับใบหน้านั้นที่ยังติดอยู่ในหัว เซี่ยเถาก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น
เธอหน้าแดง ค่อย ๆ พิมพ์ว่า: «ไม่มีอะไร แค่ถามว่าช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวกับชีวิตที่ร้านได้หรือยัง?»
หลินอวี้อู้มองข้อความที่แสดงความห่วงใย ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ยิ่งขับให้ใบหน้าของเขาเปล่งประกายราวหยกในห้องเช่าทรุดโทรม เขาพิมพ์ตอบว่า: «ปรับตัวได้แล้วครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะพี่เถา»
เซี่ยเถาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ สมองส่งเสียงอื้ออึง
การรู้ว่าเขาหล่อเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การเห็นกับตาว่าหล่อขนาดนั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้เธอแทบไม่กล้าคุยกับหลินอวี้อู้ กลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรไม่เหมาะสมจนทำให้ชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสาแปดเปื้อน
เธอมองข้อความแล้วตอบกลับไปอีกประโยค: «โอเค ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มาหาฉันนะ»
เธอพูดจากใจจริง การได้ช่วยหนุ่มหล่อขนาดนี้ถือว่าคุ้มสุด ๆ
ตัวจิ๋วในใจเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง เซี่ยเถารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะควบคุมพลังมหาศาลในตัวไม่ไหวแล้ว
เธออยากกรี๊ดดดดดดด!
หลังจากตื่นเต้นดีใจอยู่พักหนึ่ง เซี่ยเถาก็รวบรวมสติกลับมาไถดูคลิป ไม่นานเธอก็เจอคลิปใหม่เอี่ยมในหน้ารวมคลิปของคนละแวกเดียวกัน
«ฮือฮา! บล็อกเกอร์คนหนึ่งถ่ายติดภาพเทพของคนทั่วไปในร้านกาแฟ! ใบหน้าแบบนี้มีอยู่จริงหรือ?»
รูปที่ปรากฏซ้ำไปซ้ำมาในคลิป ไม่ใช่หลินอวี้อู้ที่เพิ่งนั่งดื่มกาแฟอยู่ตรงหน้าเธอเมื่อบ่ายนี้หรอกเหรอ?!!!
มีคนแอบถ่ายเขาเหรอ?
เซี่ยเถาเบิกตากว้าง แล้วนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที
เธอเริ่มแกะรอยภาพนี้อย่างละเอียด ก่อนจะตามเบาะแสไปจนถึงเวยป๋อ
กว่าจะไปถึงสนามรบ ที่นั่นก็ครึกครื้นกันไปหมดแล้ว
ยอดถูกใจมากกว่าสามล้าน แชร์มากกว่าห้าล้าน ความคิดเห็นทะยานไปถึงเจ็ดแสนกว่า ช่องแสดงความคิดเห็นยาวเหยียดหลายหมื่นชั้น ทุกคนพากันเรียกเขาว่าสามี แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญหลายคนวิเคราะห์ความเป็นไปได้ที่ใบหน้านี้จะเป็นของจริง
ในนั้นยังมีพวกเกรียนคอยก่อกวนอยู่บ้าง
«สุ่มสร้างรูปขึ้นมารูปหนึ่งก็กล้าบอกว่าเป็นรูปต้นฉบับไม่แต่ง สมัยนี้ใคร ๆ ก็เป็นบล็อกเกอร์ได้แล้วหรือไง? (ยิ้ม) (ยิ้ม)»
«ถามเพราะไม่รู้ นี่คนจริงเหรอ? ดูปลอมมาก จมูกใครจะโด่งขนาดนั้น? ยังกล้าบอกว่าไม่ได้แต่งรูป หลอกผีกระมัง»
เซี่ยเถาอ่านความคิดเห็นพวกนี้แล้วไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด กลับรู้สึกดีใจอยู่หน่อย ๆ
ดีใจที่ตัวเองเป็นคนแรกที่ได้เห็นใบหน้าของหลินอวี้อู้เต็ม ๆ และดีใจที่หลินอวี้อู้ทำงานอยู่ในร้านสะดวกซื้อที่เธอเป็นเจ้าของ เรื่องนี้ก็เหมือนกับการที่เธอมีเหมืองแร่ล้ำค่าจนเทียบได้กับทั้งประเทศอยู่ในมือ แต่มีเพียงเธอคนเดียวที่รู้ว่าเหมืองแห่งนี้มีค่ามากแค่ไหน ส่วนคนข้างนอกทำได้แค่มองเห็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง
สะใจจริง ๆ!