แสงไฟถนนสลัวเป็นสีเหลือง
คาซึโกะยืนอยู่ในตรอก มือกำพวงกุญแจไว้แน่น
สัมผัสของโลหะเย็นเฉียบ
บนพวงกุญแจห้อยป้ายพลาสติกเล็ก ๆ ไว้แผ่นหนึ่ง
บนนั้นพิมพ์ข้อความไว้ว่า: อพาร์ตเมนต์เหอจิ่วหมู่
มีแค่ชื่ออพาร์ตเมนต์ ไม่มีเลขห้อง
คาซึโกะจ้องข้อความนั้น แววตาเย็นชาลงเรื่อย ๆ
ตั้งแต่เกิดมา เธอยังไม่เคยถูกเอาเปรียบขนาดนี้มาก่อน
ถูกนักเลงคนหนึ่งสยบได้ในกระบวนท่าเดียว
ไม่ใช่แค่ถูกกดติดกำแพง แต่ยังโดนอีกฝ่ายสั่งสอนด้วยน้ำเสียงรำคาญอีกต่างหาก
น่าอับอาย
อับอายสุด ๆ
เธอลูบข้อมือ
ตรงนั้นยังหลงเหลือไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่าย รวมถึงพละกำลังน่าสะพรึงที่เธอไม่อาจต้านทานได้
พละกำลังนั้นรุนแรงเกินไป
ราวกับมีภูเขาถล่มทับลงมา จนเธอแทบหายใจไม่ออก
เธอ คุมะยามะ คาซึโกะ หัวหน้าชมรมคาราเต้
กลับรับมืออีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
「อพาร์ตเมนต์เหอจิ่วหมู่……」
คาซึโกะพึมพำชื่อนั้น
เธอรู้จักที่นี่
มันคืออพาร์ตเมนต์เก่า ๆ แห่งหนึ่งในละแวกนี้
เธอแค่นหัวเราะ
หนีพระไปได้ แต่หนีวัดไม่พ้น
ในเมื่อรู้แหล่งกบดานแล้ว เรื่องก็จัดการง่ายขึ้น
เธอยัดกุญแจใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินไปทางปากตรอก
พวกนักเลงที่นอนอยู่บนพื้นยังคงครางงึมงำ
เจ้าผมเขียวเห็นคาซึโกะเดินมา ก็กลัวจนกลิ้งล้มลุกคลุกคลานถอยหนี
คาซึโกะไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขา
ตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ใบหน้าของเจ้าผมทองคนนั้น
ใบหน้าที่เย็นชา รำคาญใจ แถมยังเจือแววดูถูกอยู่เล็กน้อย
「รอดูเถอะ」
คาซึโกะกัดฟันเร่งฝีเท้า
พอเดินออกจากตรอก ถนนด้านนอกก็ยังคงคึกคัก
แสงไฟนีออนกะพริบระยิบระยับ
คาซึโกะหยิบโทรศัพท์ออกมา
เธอต้องหาหมายเลขห้องให้แน่ชัด
เจ้าผมทองนั่น ดูไม่เหมือนนักเรียนธรรมดา
ทั้งสายตาและฝีมือแบบนั้น ไม่มีทางฝึกได้จากในโรงเรียนแน่
ระหว่างเดิน ภาพเมื่อครู่ก็ย้อนกลับมาในหัวเธอซ้ำไปซ้ำมา
อีกฝ่ายลงมือยังไงกันแน่?
เธอมองไม่ทันเลยสักนิด
รู้ตัวอีกที ภาพตรงหน้าก็วูบไหว แล้วข้อเท้าก็ถูกคว้าไว้แล้ว
ความเร็วกับความแม่นยำนั่น
เหมือนเป็นวิชาสังหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง
ยิ่งคิด คาซึโกะก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น
แต่ในขณะเดียวกัน ความตื่นเต้นแปลก ๆ ก็เริ่มแผ่ซ่านขึ้นในใจ
เธอชอบท้าทายคนเก่ง
ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเท่าไร ก็ยิ่งปลุกใจสู้ของเธอได้มากเท่านั้น
เธอเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วหาเบอร์หนึ่งเจอ
อิโต ฟุมิ
เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เรียนโรงเรียนเดียวกับเธอ
ขึ้นชื่อว่าอ่อนแอและขี้ขลาด
เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าพูดกับใครเสียงดังด้วยซ้ำ
ปกติคาซึโกะไม่คิดจะสนใจเขาเลย
แต่เธอรู้ว่าอิโต ฟุมิพักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เหอจิ่วหมู่
ครั้งหนึ่งตอนเดินผ่าน เธอเคยเห็นเขาออกมาจากอพาร์ตเมนต์โทรม ๆ หลังนั้น
อีกอย่าง ดูเหมือนเขาจะถูกพวกเด็กเกเรในโรงเรียนแกล้งอยู่บ่อย ๆ
บางทีเขาอาจรู้ว่าเจ้าผมทองคนนั้นเป็นใคร
สายโทรออกแล้ว
「ตู๊ด……ตู๊ด……」
เสียงดังอยู่หลายครั้งกว่าปลายสายจะรับ
ในเวลาเดียวกัน ที่อพาร์ตเมนต์เหอจิ่วหมู่
อิโต ฟุมิกำลังขดตัวอยู่ในห้องแคบ ๆ ของตัวเอง
ผนังบาง แถมเก็บเสียงได้แย่มาก
เขาถือโทรศัพท์ที่กำลังสั่น มองชื่อ「คุมะยามะ คาซึโกะ」บนหน้าจอ แล้วตกใจจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ
แม่เสือสาวคนนี้โทรหาเขาทำไมกัน?
เขากลืนน้ำลาย ก่อนจะกดรับสายด้วยมือสั่น ๆ
「ฮัลโหล……ฮัลโหล?」
เสียงของอิโต ฟุมิเบามากและสั่นเครือเล็กน้อย
ฟังดูเหมือนเขากลัวที่จะรับสายมาก
「ฉันเอง คุมะยามะ คาซึโกะ」
คาซึโกะพูดเข้าเรื่องทันที
ปลายสายมีเสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้น
「คะ-คุณคุมะยามะ? มะ-มีธุระอะไรกับผมหรือครับ?」
เสียงของอิโต ฟุมิสั่นกว่าเดิม
ปกติเขาไม่กล้าคุยกับผู้หญิงในห้องเรียนด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแม่เสือสาวจากชมรมคาราเต้อย่างคุมะยามะ คาซึโกะ
「ฉันมีเรื่องจะถาม」
น้ำเสียงคาซึโกะแข็งกระด้าง
「นายอยู่ที่อพาร์ตเมนต์เหอจิ่วหมู่ใช่ไหม?」
「คะ-ครับ」
「ในอพาร์ตเมนต์มีคนผมทองอยู่หรือเปล่า?」
ปลายสายเงียบไปทันที
อิโต ฟุมิเผลอมองกำแพงข้างตัว
อีกฝั่งของกำแพงคือห้อง 302
ห้องของปีศาจคนนั้น
ทุกครั้งที่เข้าออก เขาต้องคอยระแวดระวัง กลัวว่าจะเจอเจ้าผมทองนั่น
แค่ได้ยินเสียงประตูห้องข้าง ๆ เปิด เขาก็กลัวจนต้องมุดเข้าไปสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม
คาซึโกะขมวดคิ้ว
「พูดสิ!」
「มะ-มีอยู่คนหนึ่ง……」
อิโต ฟุมิกดเสียงให้เบาที่สุด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน
「เขาชื่ออะไร?」
「เจี๋ยง-เจียงหยวนหลง……」
พอได้ยินชื่อนี้ คาซึโกะก็ชะงักไป
เจียงหยวนหลง?
เหมือนเธอเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน
「ใช่คนที่ถูกเรียกว่า ‘พี่หลง’ แล้วเป็นหัวโจกในโรงเรียนหรือเปล่า?」
คาซึโกะนึกออกแล้ว
ในโรงเรียนมีคนแบบนั้นอยู่จริง ๆ
ได้ยินว่าเป็นตัวอันตราย เวลาตีกันไม่กลัวตาย พวกเด็กเกเรรอบตัวต่างก็กลัวเขา
แต่ปกติคาซึโกะสนใจแค่คาราเต้ ไม่เคยใส่ใจเรื่องไร้สาระของพวกเด็กเกเร
เธอเลยไม่เคยเอาชื่อนี้ไปเชื่อมโยงกับคนจริง ๆ
ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เจอตัวเข้า
「คะ-ครับ……」
เสียงของอิโต ฟุมิเต็มไปด้วยความกลัว
「เขา-เขาน่ากลัวมาก……」
「น่ากลัวงั้นเหรอ?」
คาซึโกะแค่นหัวเราะ
「เขาอยู่ห้องไหน?」
「คะ-คือว่า……」
อิโต ฟุมิลังเล
เขาไม่กล้าบอก
ถ้าเจียงหยวนหลงรู้ว่าเขาเป็นคนบอกที่อยู่ เขาคงโดนซ้อมจนตาย
「ผะ-ผมไม่กล้าบอก……」
「เลิกพูดไร้สาระ!」
คาซึโกะโมโห
เธอกำกุญแจในมือแน่น จ้องโทรศัพท์ด้วยแววตาดุร้ายแล้วตะคอกใส่
「บอกมาว่าเจียงหยวนหลงอยู่ห้องไหน ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันซ้อมนายด้วย!」
ปลายสายมีเสียงหายใจหอบถี่ดังขึ้น
เห็นได้ชัดว่าอิโต ฟุมิกลัวจนทำอะไรไม่ถูก
เขารู้ว่าคุมะยามะ คาซึโกะพูดจริงทำจริง
ถ้าทำให้เธอโกรธ พรุ่งนี้ในห้องเรียนเขาต้องเจอดีแน่
ฝ่ายหนึ่งก็แม่เสือสาวประจำโรงเรียน อีกฝ่ายก็ปีศาจห้องข้าง ๆ
อิโต ฟุมิแทบจะร้องไห้
「เขา-เขาอยู่ห้องข้าง ๆ ผม……」
อิโต ฟุมิพูดตะกุกตะกัก
「ห้อง 302……」
ดวงตาคาซึโกะเป็นประกาย
ห้อง 302
ได้ที่อยู่แล้ว
「โอเค ฉันรู้แล้ว」
คาซึโกะเตรียมวางสาย
「คะ-คุณคุมะยามะ……」
อิโต ฟุมิเรียกเธอไว้กะทันหัน
「คะ-คุณอย่าไปหาเรื่องเขาเด็ดขาดนะครับ……」
「เขา-เขาซ้อมคนแรงมาก……」
「ผะ-ผมเห็นเขาบ่อย ๆ……」
「หุบปาก!」
คาซึโกะตัดบทเขาอย่างรำคาญ
「ห่วงตัวเองให้ดีก็พอ」
พูดจบ เธอก็กดวางสายทันที
เธอยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
มือของเธอสัมผัสพวงกุญแจเย็นเฉียบในกระเป๋า
เจียงหยวนหลง
พี่หลง
หัวโจกในโรงเรียน
มุมปากคาซึโกะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่เธอไม่เคยกลัวที่สุดก็คือพวกคนเก่งที่ใคร ๆ เรียกว่าตัวอันตราย
วันนี้ที่เขาลอบเล่นงานเธอสำเร็จ ก็เพราะเธอประมาทเองล้วน ๆ
ถ้าสู้กันซึ่ง ๆ หน้า เธอไม่มีทางแพ้แน่
อีกอย่าง ตอนนี้กุญแจอยู่ในมือเธอ
เธอเป็นฝ่ายคุมเกมด้วย
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
คืนนี้แสงจันทร์มืดสลัว
เหมาะจะทำเรื่องบางอย่างที่ไม่ควรให้ใครเห็นพอดี
เธอต้องกลับไปเอาดาบไม้ของเธอ
ดาบไม้เล่มที่พาเธอคว้าแชมป์มานับไม่ถ้วน
เธอจะใช้ดาบไม้เล่มนั้นฟาดใส่ใบหน้าเย็นชาของเจ้าผมทองนั่นให้หนัก ๆ
จะได้รู้ว่าผลของการทำให้คุมะยามะ คาซึโกะโกรธเป็นยังไง
「เจียงหยวนหลงใช่ไหม……คืนนี้ฉันจะทำให้นายคุกเข่าขอชีวิต」
คาซึโกะยัดกุญแจใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด