สถาบันวิจัยแห่งนี้มีสระน้ำควบคุมอุณหภูมิด้วยระบบอัตโนมัติ ใช้สำหรับเพาะเลี้ยงพืชหายากในวงศ์บัวโดยเฉพาะ
แต่ตอนนี้สระน้ำกลับเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวา
อิ่งฉวีพาซูหว่านฉิงเดินไปยังอ่างน้ำใบหนึ่งที่แยกออกมา «พวกเรากำลังเก็บตัวอย่างไปวิจัย คุณซู ลองดูสิ»
ซูหว่านฉิง: ‘ระบบ แน่ใจนะว่าฉันฟื้นชีวิตมันได้?’
ระบบ: ‘นางเอกโปรดวางใจ คุณคือผู้เป็นที่รักแห่งโชคชะตาของโลกนี้ แค่ฟื้นชีวิตพืชที่ตายไปแล้วเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว อย่างไรเสีย การทำให้ต้นไม้แห้งตายกลับมาแตกใบผลิดอกก็เป็นหนึ่งในความสามารถของคุณ’
ซูหว่านฉิงยิ้มอย่างมั่นใจ «งั้นฉันลองดูนะ จริง ๆ แล้วฉันไม่รู้เรื่องพืชเลยสักนิด แต่บางทีฉันอาจมีพรสวรรค์เข้ากับพวกมันได้ตามธรรมชาติ ทุกครั้งที่ฉันสัมผัส พืชก็เติบโตงอกงามดี»
อิ่งฉวีเคยเห็นความสามารถ «ต้นไม้แห้งตายกลับมาแตกใบผลิดอก» ของซูหว่านฉิงมาก่อน จึงเปี่ยมไปด้วยความหวัง «ใช่ คุณพูดถูกทุกอย่าง»
นักศึกษาปริญญาโท: «……» ศาสตราจารย์ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ! เขาบอกแล้วไงว่าทำวิจัยไปนาน ๆ เดี๋ยวก็กลายเป็นคนบ้า!
ซูหว่านฉิงพยักหน้ารับ «ในเมื่อศาสตราจารย์อิ่งพูดขนาดนี้ งั้นฉันจะลองดูค่ะ ถ้าสำเร็จ ศาสตราจารย์อิ่งต้องเลี้ยงข้าวฉันกับเพื่อน ๆ นะคะ~»
«แน่นอน ต้องเลี้ยงอยู่แล้ว»
【หว่านฉิงน่ารักจริง ๆ ตอนนี้ยังนึกถึงทุกคนด้วย】
ปลายนิ้วของซูหว่านฉิงแตะลงบนกลีบดอกที่นุ่มละมุน ขณะเดียวกันก็เรียกระบบในใจ: ‘เอาน้ำวิญญาณมาให้ฉัน’
ระบบ: ‘แจกน้ำวิญญาณเรียบร้อยแล้ว นางเอกวางใจได้เลย คราวนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน’