ทุกคนแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม แล้วเดินเที่ยวไปทั่วหมู่บ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้ง 8 คนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
ซ่งไป๋เจีย: “สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย ที่นี่ไม่มีที่ให้ใช้เงินจริง ๆ ร้านขายของชำแห่งเดียวก็ปิดแล้ว”
มีเงินก้อนโตอยู่ในมือถึง 30 หยวน แต่กลับใช้ไม่ออก!
หลินจือเซี่ย: “พวกเราทำงานเกษตรแลกวัตถุดิบได้นะ แต่ถ้าจะเช่าครัวก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มอีกก้อน”
เจียงอวี่สะดุ้งทั้งตัว ลู่หมิงเซวียนปรายตามองอย่างดูแคลน “อะไร ได้ยินว่าต้องทำงานเกษตรก็กลัวแล้วเหรอ?”
ดาราชายสมัยนี้นี่นะ ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย—
เจียงอวี่: “ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่คิดว่าถ้าต้องชิมฝีมือทำอาหารของทุกคนที่ทั้งหน้าตา กลิ่น และรสชาติต่างพากันยอมแพ้ สู้ปล่อยให้ฉันอดตายไปเลยยังดีกว่า”
เจียงอวี่: “โดยเฉพาะถ่านดำ ๆ ของคุณชายลู่คราวก่อนน่ะ นั่นมัน...”
“...” เจียงอวี่: “นั่นมัน...อร่อยมาก อร่อยจริง ๆ”
ลู่หมิงเซวียน (ฉบับกัดฟันกรอด): “!!”
ซ่งไป๋เจียเบ้ปาก “เห็นไหมล่ะ หาเรื่องเขาทำไม”
ซูหว่านฉิงยิ้มพลางช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “งั้นเราไปเดินดูรอบ ๆ กันดีกว่า ว่ามีงานเกษตรอะไรให้รับทำบ้าง ส่วนมื้อกลางวันเดี๋ยวก็หาทางได้เอง”
ระบบ: ‘นางเอก ปัญญาประดิษฐ์ได้จำลองเส้นทางเหตุการณ์เดิมให้คุณแล้ว พวกคุณต้องทำงานเกษตรเพื่อแลกวัตถุดิบ สุดท้ายก็ขายหน้าอย่างหนักในครัว มีเพียงเย่หลิงกับเซี่ยหวยโจวที่ไม่เป็นอะไร แรงงานที่พวกคุณลงไปทั้งวันกลับกลายเป็นการปูทางให้เย่หลิง’
ระบบ: ‘ตอนนี้นางเอกได้พบกับอิ่งฉวีแล้ว เรื่องราวจึงเปลี่ยนไป’
ระบบ: ‘คุณมีบุญคุณต่ออิ่งฉวี เขาจะชวนพวกคุณกินข้าวที่บ้าน พวกคุณไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำงาน แขกรับเชิญทุกคนก็จะซาบซึ้งในน้ำใจของคุณ ไม่มีใครมาแย่งรัศมีนางเอกของคุณไปได้อีก’