ข่งซือเฉียนแทบอยากพุ่งเข้าไปปิดปากเย่หลิง
ถามอยู่นั่นแหละ ถามเก่งจริง ถามไม่หยุดเลย!
ข่งซือเฉียนสูดหายใจลึก ใช้หางตาเหลือบมองคนในห้องพัก เตือนเธอว่าอย่าออกมา จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา
“เมื่อกี้ผมกำลังอบรมทีมงานอยู่ ขอโทษด้วยนะครับ ทำให้ทุกคนเห็นเรื่องน่าขำแล้ว”
หลินจือเซี่ยกลอกตาไปมา “ที่แท้ก็ทีมงานนี่เอง ฉันนึกว่าอาจารย์ข่งกำลังด่าอาจารย์เมิ่งเสียอีก”
ข่งซือเฉียนรีบกล่าวอย่างจริงจัง “เป็นไปได้ยังไง เมิ่งเหยียนเป็นภรรยาของผม ผมรักเธอแทบไม่ทัน จะไปด่าเธอได้ยังไง ทีมงานทำงานพลาด ผมเลยโมโหขึ้นมาชั่ววูบ ไม่คิดว่าพวกคุณจะมาเห็นเข้า”
หลินจือเซี่ยไม่เชื่อ “จริงเหรอ?”
“จริงสิครับ” ข่งซือเฉียนทำหน้าตาใจดี “เสี่ยวเฉิน ออกมาสิ”
ไม่นาน ผู้ช่วยคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องพัก
เสี่ยวเฉินหลบสายตา “ขอโทษครับอาจารย์ข่ง เป็นผมเองที่ทำแซนด์วิชที่อาจารย์เมิ่งทำให้คุณเสียของ”
ข่งซือเฉียนแสร้งทำเป็นใจกว้าง “ผมเองก็ผิดเหมือนกัน เมื่อกี้เห็นคุณทำแซนด์วิชเสียของ ทั้งยังทำให้น้ำใจของเมิ่งเหยียนสูญเปล่า เลยโมโหไปหน่อย พูดจาไม่ดีใส่คุณ อย่าถือสาเลยนะ”
เสี่ยวเฉินพยักหน้าทันที แล้วก็เดินจากไป
【งั้นคนในห้องพักก็เป็นผู้ช่วย ไม่ใช่เมิ่งเหยียนจริง ๆ เหรอ?】
【ฉันก็ว่าแล้ว อาจารย์ข่งรักภรรยาขนาดนี้ จะทำร้ายภรรยาได้ยังไง~】
【แยกย้ายกันเถอะ ผู้ช่วยทำผิด โดนด่าสองคำแล้วจะเป็นไรไป เงินเดือนก็สูงขนาดนั้น】