หลินจือเซี่ยถามทันทีเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะราบรื่น:【ตอนนี้เราต้องทำยังไง?】
ผู้พิพากษาลงทัณฑ์·เย่หลิง:【เราซุ่มอยู่บนเส้นทางที่พวกเขาต้องผ่านตอนกลับกันก่อน พอเจอซูหว่านฉิงกับพี่ชายพระ เราก็พุ่งเข้าไปลากซูหว่านฉิงออกมาเลย】
เย่หลิง:【จากนั้นฉันจะเข้าไปแทน พอพี่ชายพระฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เห็นก็จะเป็นฉัน ตอนที่เขายังมึน ๆ งง ๆ ฉันก็สวมรอยเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตต่อหน้าต่อตาเลย!】
หลินจือเซี่ย:【……】
หลินจือเซี่ยไม่คิดเลยว่าแผนของเย่หลิงจะเรียบง่ายและดุดันขนาดนี้ เธออึ้งไปสองวินาที:【แค่...แค่นี้เหรอ?】
เย่หลิง:【ใช่ แค่นี้แหละ!】
ดอกบัวเบิกโชค:【……】
หลินจือเซี่ย:【ตะ...แต่ถ้าพี่ชายพระฟื้นแล้วล่ะ? แบบนั้นเขาก็ต้องรู้สิว่าซูหว่านฉิงต่างหากที่ช่วยชีวิตเขา】
เย่หลิง:【ง่ายมาก เราไม่เปิดโอกาสให้เขาฟื้นก็พอ】
หลินจือเซี่ยถามอย่างไม่เข้าใจ:【แล้วเราจะควบคุมเวลาที่เขาฟื้นยังไงล่ะ?】
เย่หลิงออกเดินทางแล้ว เธอทักทายหลินจือเซี่ยบนเตียงนอนรวม ก่อนจะแอบย่องออกไปอย่างกับโจร
เย่หลิง:【ถึงซูหว่านฉิงจะช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ฉันจะตามติดเขาเป็นเงา จ้องพี่ชายพระตลอดไป!】
เย่หลิง:【ฉันจะทักเขาว่าอรุณสวัสดิ์ ราตรีสวัสดิ์ แล้วก็พรุ่งนี้เจอกัน รับรองว่าเขาต้องเป็นลมอีกรอบแน่ (๑＞＜๑）】
หลินจือเซี่ย:【？】
หลินจือเซี่ยรีบลุกตามไป
เซิ่งเวยเวยได้ยินเสียงกุกกักระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น จึงลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว