หลังจบการแสดงสุดเพี้ยน ซูหว่านฉิงก็ได้รับเกียรติให้ถูกปิดปากเป็นเวลา 4 ชั่วโมง
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากพูด แต่ลู่หมิงเซวียนกับคนอื่น ๆ ทำภารกิจไม่สำเร็จ จึงพูดกับเธอไม่ได้
ซูหว่านฉิงกับเซิ่งเวยเวยก็มีเรื่องขัดใจกันอีก ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงกลายเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจ
ซูหว่านฉิงหลับตาแน่น แล้วถามระบบในหัวว่า ‘ไหนบอกว่าคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้วไง คำนวณมาถึงขั้นนี้ด้วยหรือเปล่า?’
ระบบหมอกดำ: ‘นางเอก เรื่องเป็นแบบนี้ ฉันเป็นปัญญาประดิษฐ์’
ซูหว่านฉิง: ‘แล้วไง?’
ระบบ: ‘พวกมนุษย์มีคำพูดหนึ่งว่า ปัญญาประดิษฐ์ไม่มีวันแทนที่มนุษย์ได้ ฉันยอมรับ ฉันแพ้แล้ว มนุษย์ชนะ’
ซูหว่านฉิงสะอึก ‘…’
ระบบ: ‘แต่ลองคิดในแง่ดีสิ ไม่มีใครพูดกับเธอ แปลว่าคนที่พวกเขาหวั่นไหวด้วยก็คือเธอทั้งนั้นนะ นางเอก เธอก็ยังเป็นคนที่ผู้ชายชอบมากที่สุด ไม่มีใครเทียบได้’
“อาจารย์ซู ยังจะใช้พัดลมตัวนี้ไหม ถ้าไม่ใช้ผมเอาไปนะ” เจียงอวี่โผล่มากะทันหัน สายตาจับจ้องพัดลมตัวเล็กบนโต๊ะอย่างเร่าร้อน
ซูหว่านฉิง: “?”
“นายผิดกติกา! ทำไมถึงพูดกับหว่านฉิงได้!” ลู่หมิงเซวียนไม่ยอม
เจียงอวี่: “หา? ก็คนที่ทำให้ผมหวั่นไหวไม่ใช่อาจารย์ซูนี่ครับ”
ลู่หมิงเซวียน: “?”
ลู่หมิงเซวียนแทบไม่อยากเชื่อ “แล้วคนที่นายหวั่นไหวด้วยเป็นใคร?”
ซูหว่านฉิงเม้มปากเบา ๆ ใช่สิ คนที่เจียงอวี่หวั่นไหวด้วยคือใครกัน?
ไม่ใช่ว่าเจียงอวี่เข้าวงการบันเทิงเพื่อตามฝันเพราะความรักหรอกเหรอ? ตารางงานของเจียงอวี่ตรงกับเธอแทบทุกอย่าง ไม่ว่าเธอหรือระบบต่างก็คิดว่าเขามาเพื่อเธอทั้งนั้น…