“ในเมื่อนายยอมทิ้งเงินสามร้อยล้านเพื่อไปออกรายการหาคู่รายการนั้นก็ได้ ฉันตกลง เราหย่ากันหลังถ่ายรายการจบ”
เสียงเย็นชาดังเปรี้ยงราวกับฟ้าผ่าใส่หัวเย่หลิง
สามร้อยล้าน? หย่า? เดี๋ยวก่อน!
เมื่อสองนาทีก่อน เย่หลิงเพิ่งทำภารกิจพิชิตใจภารกิจสุดท้ายเสร็จ แล้วเกษียณจากหน่วยทะลุมิติ
เพิ่งกลับมายังโลกหลักของตัวเอง เตรียมตัวใช้ชีวิตสุขสบาย ก็ได้รู้ว่าที่จริงเธอเป็นภรรยาตัวร้ายของพระเอกในนิยายประธานจอมเผด็จการ
พระเอกชื่อเซี่ยหวยโจว อ่อนโยน ร่ำรวย เย็นชาและเคร่งขรึม ครอบครองถ้วยรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมสามรางวัล เขาเป็นชายในฝันของผู้หญิงทุกคนในเรื่อง แต่ถึงจะผ่านหญิงงามมามากมายก็ไม่เคยหวั่นไหว ยังคงรักษาตัวเพื่อรอนางเอกเพียงคนเดียว
ส่วนเธอเป็นนางร้ายที่ใคร ๆ ก็เกลียด คอยทำตัวหาเรื่องตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความอดทนของพระเอกหมดลง สุดท้ายก็มีจุดจบเป็นศพที่ไม่มีใครพบเห็น
รายการวาไรตี้นี้คือจุดเริ่มต้นของเนื้อเรื่อง
เพราะไม่เชื่อว่าสามีจะไม่มีใจให้ตัวเองเลยสักนิด เธอจึงบังคับให้เซี่ยหวยโจวไปออกรายการหาคู่ด้วยกัน ต่อให้เซี่ยหวยโจวยอมจ่ายค่าเลิกราสามร้อยล้าน เธอก็ยังมองเงินเป็นเพียงฝุ่นผง
เย่หลิง (เวอร์ชันเสียเงินสามร้อยล้าน): “…………”
สุข…สบายเหรอ?
พูดอีกทีซิ นี่เรียกว่าสุขสบายตรงไหน?
เมื่อเซี่ยหวยโจวเห็นดวงตาแดงก่ำของเย่หลิง หัวใจก็ยิ่งเย็นชา
รู้อย่างนี้แต่แรกแล้วจะทำไปทำไม คราวนี้เย่หลิงทำร้ายคนต่อหน้าสาธารณชน จนส่งผลกระทบอย่างหนักต่อบริษัท เขาจะไม่ทนอีกต่อไป การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ครั้งนี้จบลงแค่นี้
เซี่ยหวยโจวรวบรวมสติ ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “เย่หลิง…”
[ติ๊งต่อง ระบบช่วยตัวประกอบเอาตัวรอด หมายเลข 996 พร้อมให้บริการ!]
ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์ร่าเริงก็ตัดบทเซี่ยหวยโจว [แม่เลี้ยงใจร้ายกับน้องสาวดอกบัวขาว พ่อนอกใจไร้หัวใจ สามีเย็นชาน้ำตาไหลพราก ชีวิตตัวประกอบมีแต่เรื่องทุกข์ยาก! เย่หลิง นางรองตัวร้าย เธออยากเปลี่ยนทุกอย่างนี้ไหม!]
“???” เซี่ยหวยโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกำลังพูดอยู่?
[???] เย่หลิงยังจมอยู่กับความเศร้าที่เสียเงินสามร้อยล้านไป พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น [เสียงบ้าอะไรเนี่ย?]
เสียงสังเคราะห์ตอบอย่างจริงจัง [สวัสดีโฮสต์ ฉันไม่ใช่เสียงบ้าอะไร ฉันคือ 996 ปัญญาประดิษฐ์ด้านความรักขั้นสูง มีแต่คนคลั่งรักตัวจริงเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงฉัน!]
996: [เพื่อช่วยชะตากรรมของนางร้าย ขอแค่เธอทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง ฉันก็ช่วยให้เธอพิชิตใจพระเอกได้! เชื่อเถอะว่าเราจะร่วมงานกันอย่างมีความสุขแน่นอน!]
เย่หลิงชี้ตัวเอง
บารมีฉันหายไปแล้ว หรือพอเกษียณก็ไม่มีใครเห็นหัว? ระบบระดับไหนกันถึงกล้ามาพูดเรื่องร่วมงานกับฉัน?
996 ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเย่หลิง มันหมุนตัวกลางอากาศอย่างร่าเริง
[โฮสต์ ทำไมไม่พูดล่ะ ซึ้งกับคำประกาศรักของฉันเหรอ? ไม่ต้องห่วง ระบบของเรามีความเป็นมนุษย์มาก ขอแค่เธอผ่านอุปสรรคทั้งแปดสิบเอ็ดด่าน ทั้งโดนตบหน้า ถูกเข้าใจผิด โดนทรมานร่างกาย แล้วก็โดนหย่า เธอก็จะพิชิตใจพระเอกได้แล้ว! ดีใจไหมล่ะ!]
เย่หลิงเบื่อชีวิตที่ต้องคอยพิชิตใจตัวเอกเต็มที จึงไม่ได้ฟังสักคำ [พูดจ้ออะไรนักหนา ถ้ายังไม่หยุดจะฆ่าตัวตายแล้วนะ]
996: [?]
996 แทบอยากตีอกชกตัว [นี่เป็นทางลัดที่ดีที่สุดไปสู่ตอนจบแฮปปี้เอนดิ้งเลยนะ! ชีวิตคนเราต้องมีจุดยืนสิ!]
เย่หลิงส่งเสียงอือออสองที [จุดยืนของฉันคือทุกคนเลิกมีชีวิตกันให้หมด]
996: [โดนทรมานไม่เป็นไรหรอก ผ่านความลำบากแล้วเธอก็จะได้…]
เย่หลิงเข้าใจดี [ความลำบากที่ไม่มีวันหมด]
996 ยังเป็นมือใหม่ ไม่คิดเลยว่าโฮสต์คนแรกจะรับมือยากขนาดนี้ มันพูดติดอ่างพยายามเกลี้ยกล่อม [โฮ…โฮสต์ ตั้งสติไว้นะ หิมะลมโหมกระหน่ำใส่เธอสักสองสามปี…]
เย่หลิงเอนตัวลงอย่างสงบ [รวมกันก็ห้าปี]
เย่หลิง: [ประหยัดค่าแอร์ไปอีกห้าปี]
เย่หลิง: [หลับตาปุ๊บก็หลับยาว]
เย่หลิง: [ทำไมไม่พูดล่ะ ค้างไปแล้วเหรอ?]
เย่หลิง: [ไร้ประโยชน์จริง ๆ ใคร ๆ ก็ไม่เห็นหัวเธอ แต่เธอก็ยังไม่เอาไหนอีก]
[…] 996: [％@&^*！！]
หลังจากโกรธจนทำอะไรไม่ได้อยู่สองวินาที 996 ก็กลับมาใช้เสียงสังเคราะห์ไร้อารมณ์ตามเดิม [บังคับผูกมัดสำเร็จ! เนื้อเรื่องมาถึงจุดสำคัญที่นางรองตัวร้ายจะหาเรื่องตายแล้ว ขั้นแรกของการเอาตัวรอดคือทำให้เซี่ยหวยโจวตกหลุมรักเธอก่อน!]
เซี่ยหวยโจว: “…” ฉันเนี่ยนะ?
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมมีแต่คนคลั่งรักถึงได้ยินเสียงมัน แต่เซี่ยหวยโจวจับใจความสำคัญได้ ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว
ที่แท้เย่หลิงยังฝันลม ๆ แล้ง ๆ อยู่
เขา เซี่ยหวยโจว ขอบอกไว้ตรงนี้เลย ต่อให้กระโดดลงไปจากตรงนี้ ตายอยู่ข้างนอก ก็ไม่มีทางรักเย่หลิงเด็ดขาด!
วินาทีถัดมา เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ติ๊งต่อง ประกาศภารกิจระบบ! ขอให้นางรองเย่หลิงจับมือพระเอกภายในห้าวินาที นับถอยหลัง 5, 4, 3, 2, 1… ภารกิจจับมือล้มเหลว! บทลงโทษสุ่ม: ฟ้าผ่า ระดับ 1]
เย่หลิงไม่ใส่ใจ นอนแผ่ช้า ๆ [อือ ๆ ๆ มีปัญญาก็ผ่าเลย…]
คำพูดยังไม่ทันจบ ห้องหนังสือก็มีเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ แสงสายฟ้าสว่างวาบขึ้นมา
ระบบคลั่งรักปล่อยสายฟ้าออกมาจากทั่วร่าง เตรียมสั่งสอนโฮสต์ที่ไม่ยอมเชื่อฟัง มันรวบรวมพลังแล้วโจมตีทันที—
สายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้าอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครทันได้ตั้งตัว พุ่งเข้าใส่เซี่ยหวยโจวเต็ม ๆ!
เซี่ยหวยโจว: “?”
เซี่ยหวยโจว: “????”
เดี๋ยวก่อนพวก…
ตูม—ปัง!
ไม่ทันให้เซี่ยหวยโจวได้ตอบสนอง เพียงครึ่งวินาทีต่อมา ควันก็ลอยออกจากหัว เขาโซเซล้มลงไป
[…ตาย…] เสียงท้ายประโยคของเย่หลิงติดอยู่ในลำคอ เธอเบิกตากว้าง [?]
996: [?]
ห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบประหลาด
[ฮ่า ๆ]
ท่ามกลางความเงียบ 996 หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน [เหมือน…เหมือนจะผูกมัดเป้าหมายลงโทษผิดคนแล้วล่ะ]
เซี่ยหวยโจวที่นอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ไหม: “…”
ปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงงั้นเหรอ?
*
สองชั่วโมงต่อมา ในรถตู้ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านพักรายการหาคู่
[…หมายความว่าเธอผูกระบบลงโทษผิดคน ถ้าฉันทำภารกิจไม่สำเร็จ เซี่ยหวยโจวก็ต้องโดนลงโทษแทนฉัน แถมระบบลงโทษนี้ยังมีผลข้างเคียงทำให้เชื่อมโยงความรู้สึกกันได้ ระดับการเชื่อมโยงขึ้นอยู่กับฉันเป็นคนกำหนดงั้นเหรอ?]
เย่หลิงลูบคาง ครุ่นคิด
996 ทำผิดพลาดร้ายแรงตั้งแต่ผูกมัดโฮสต์ครั้งแรก ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า [ขะ…ขอโทษนะโฮสต์ ฮือ ๆ ฉันรู้ว่าเธอทนเห็นพระเอกลำบากไม่ได้…]
[เชี่ย มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ!]
เย่หลิงดีใจจนหน้าแดงก่ำ [ไม่เลว ๆ เสี่ยวลิ่ว ทำได้ดีมาก สะใจจริง ๆ ขอฉลองด้วยเหล้าสักไห!]
ปกติมีแต่เธอที่ต้องคอยพิชิตใจตัวเอก คราวนี้ถึงตาเธอลองชิมรสชาติของการถูกพิชิตใจบ้างแล้ว!
เธอก็บอกแล้วไงว่าเกษียณมาเพื่อใช้ชีวิตสุขสบาย!
เซี่ยหวยโจว: “…”
เขาคงบ้าไปแล้ว
เขาถึงกับได้ยินเย่หลิงคุยกับเจ้าลูกบอลเครื่องจักรนั่นอีกแล้ว
โลกนี้เป็นโลกวิทยาศาสตร์และวัตถุนิยม ไม่มีพลังอ่านใจ เพราะฉะนั้นสรุปได้ว่าเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ
“อาจารย์เซี่ย ถึงบ้านพักรายการหาคู่แล้วครับ” ผู้ช่วยที่ขับรถเอ่ยเตือนเสียงเบา
ดวงตาของเย่หลิงสว่างวาบขึ้นมาทันที [ถึงแล้ว ๆ เสี่ยวลิ่ว ชีวิตสาวน้อยอย่างฉันยังต้องท่องยุทธภพอีกไกล ขอตัวไปก่อนล่ะ!]
เย่หลิงไม่รอให้เซี่ยหวยโจวพูด รีบผลักประตูแล้วลื่นตัวลงจากรถอย่างปลาไหล
เธอแทบรอไม่ไหวที่จะสนุกกับทริปรายการหาคู่นี้แล้ว!
996: [……]
เซี่ยหวยโจว: “…”
ไม่รู้ทำไม ทั้งคนทั้งระบบต่างรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่
……
ลงจากรถแล้ว เย่หลิงก็เดินไปยังบ้านพักรายการหาคู่
ตอนนี้การถ่ายทอดสดเริ่มขึ้นแล้ว ความเห็นบนหน้าจอไหลพรั่งพรูเป็นแถวยาว
【คำถามประจำวัน เซี่ยเกอกับเย่หลิงหย่ากันหรือยัง?】
【ขำจะตาย เย่หลิงหน้าหนาไปร้องขอให้เซี่ยเกอไปออกรายการหาคู่ด้วย ผลก็ยังโดนเมินเหมือนเดิม เซี่ยเกอของเราน่าสงสารจริง ๆ】
【คุณหนูใหญ่เย่กลายเป็นหญิงถูกทิ้งแล้วจ้า [หัวเราะเยาะ]】
【เย่หลิงยังกล้ามาอีกเหรอ? ถ้าเป็นฉัน ตอนนี้คงออกจากวงการไปใช้ชีวิตสันโดษแล้ว】
เย่หลิงรู้ว่าความเห็นพวกนั้นกำลังหาเรื่อง แต่เธอไม่สนใจ
ตอนนี้เธอกำลังถูกเนื้อเรื่องต้นฉบับทำเอาแทบกระเด็นออกไปนอกโลก
โลกที่เธออยู่เป็นนิยายประธานจอมเผด็จการยุคเก่าเรื่อง “ภรรยาตัวน้อยราคาพันล้าน: นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมรักฉันหัวปักหัวปำ” นางเอกในนิยายคือน้องสาวต่างแม่ของเธอ
ในฐานะตัวประกอบที่มีไว้เปรียบเทียบกับนางเอกผู้แสนดีและไร้เดียงสา เย่หลิงทั้งหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ ทำให้นางเอกดูอ่อนแอน่าสงสาร จนเซี่ยหวยโจวเป็นห่วงเสียจนนอนไม่หลับ
ในนิยาย หลังน้องสาวต่างแม่แย่งพระเอกไป ได้สืบทอดตระกูลเย่ กลายเป็นดาราดัง และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้ว เธอก็มองศพเย่หลิงที่ถูกบีบให้ตายด้วยความสงสาร พลางพูดว่า: พี่สาวต้องตกอยู่ในสภาพนี้เพราะโลภมากเกินไป ไม่เหมือนฉันที่ไม่เคยสนใจชื่อเสียงหรือเงินทองเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
เย่หลิง: “…”
หกเอ๊ย
และวันนี้ก็คือจุดเริ่มต้นของชีวิตอันน่าเศร้าของนางรองตัวร้าย เธอจะถูกคนรอบตัวนางเอกกับเซี่ยหวยโจวรุมตบหน้าต่อหน้าผู้ชมทุกคน
แน่นอนว่า วินาทีถัดมาก็มีคนเริ่มหาเรื่อง
“เอ๊ะ คุณเย่หลิง ทำไมมาคนเดียวล่ะคะ อาจารย์เซี่ยล่ะ?”
ทันใดนั้น แขกรับเชิญหญิงที่เดินอยู่ข้างหน้าเย่หลิงก็หันกลับมา แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“แฟน ๆ พูดกันว่าคุณกับสามีไม่ลงรอยกัน อาจารย์เซี่ยทำเหมือนคุณเป็นอากาศ ไม่จริงหรอกใช่ไหมคะ?”
รอบข้างพลันเงียบลง
ใคร ๆ ก็ฟังออกว่าแขกรับเชิญหญิงกำลังพูดเหน็บแนม บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที
ในจังหวะนั้นเอง เสียงร่าเริงของ 996 ก็ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์ [ติ๊งต่อง! ประกาศภารกิจระบบ—โปรดเกี่ยวก้อยประสานมือกับพระเอกภายในหนึ่งนาที หากล้มเหลวจะถูกลงโทษ: กรีดด้วยมีด ระดับ 1]
[เนื่องจากผูกระบบลงโทษผิดคน ผู้รับโทษหากภารกิจนี้ไม่สำเร็จคือ: พระเอกเซี่ยหวยโจว]
เย่หลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย